Legislator Case Law & Legislation
II CSK 772/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal due to lack of legal issue and failure to cite specific violated material law provisions.

Case Number II CSK 772/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the bankruptcy administrator's cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that the lower court erred in applying limitation periods, but the Supreme Court found no serious legal doubts requiring interpretation or conflicting case law. Consequently, the court determined the appeal was inadmissible because the appellant failed to identify specific material law provisions allegedly violated in the lower court's reasoning.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or cites specific violated material law provisions; otherwise, it is rejected to protect the public interest in uniform legal interpretation.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility limitation period statute bankruptcy administrator rights uniform legal interpretation specific provision citation

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
akt I ACa […] Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 98 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw.
art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c. i art.
art. 391 § 1 k.p.c.
i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art.
art. 108 § 1 k.p.c.
oraz art. 108 § 1 k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej - § 2 pkt 6 w zw.
art. 5 k.c.
Natomiast w określonych stanach faktycznych skutki prawne związane z upływem terminu przedawnienia i podniesionym zarzutem przedawnienia mogą być korygowane ze względu na art. 5 k.c., na którym skarga kasacyjna nie została oparta.
§ 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej - § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

Cited Case Law

AI generated
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ.
wyroki z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 728/15
wyroki z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 728/15, nie publ., z dnia 12 stycznia 2017 r., I CSK 745/15, nie publ.).
wyroki z dnia 12 stycznia 2017 r., I CSK 745/15
III CZP 49/00
Supreme Court allows denial of cassation review for judgments issued before the new Civil Procedure Code took effect.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
III CSK 77/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or binding precedent conflict.
V CSK 692/15
Supreme Court dismisses appeal on inheritance share regarding agricultural farm transfer as legal issue already settled in precedent.
III CSK 131/15
Supreme Court dismisses appeal on misinterpretation of Civil Code regarding when benefits from management become claimable.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 772/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "C." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej w S. ‎przeciwko Z. K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną strony powodowej Syndyka masy upadłości „C.” sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa […] Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001, III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz. 147).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ., z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).Tą podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej skarżący wiązał z koniecznością ustalania terminu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia spełnionego w wykonaniu nieważnej w części czynności prawnej, przy uwzględnieniu obiektywnie i indywidualnie określonego najwcześniejszego możliwego terminu.

W związku z tym sformułował zarzut naruszenia art. 120 § 1 zd. 2 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c. oraz art. 455 k.c. wskutek przyjęcia, iż rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia w wykonaniu nieważnej czynności prawnej należy utożsamiać z terminem spełniania kolejnych świadczeń na rzecz pozwanego, tj. z datami comiesięcznych przelewów odsetek i od dat ich dokonania należy liczyć trzyletni termin przedawnienia roszczenia, a nie od wezwania pozwanego przez powoda do dobrowolnego spełnienia świadczenia lub co najmniej od dnia ogłoszenia upadłości spółki, tj. od dnia kiedy uprawniony - syndyk masy upadłości - miał możliwość podjęcia skutecznych czynności procesowych w zakresie dochodzenia roszczeń należnych masie upadłości.W wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r., I CKN 316/01 (OSNC 2004, nr 7 - 8, poz. 117), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że bieg przedawnienia roszczenia wynikającego z zobowiązania bezterminowego rozpoczyna się w dniu, w którym świadczenie powinno być spełnione, gdyby wierzyciel wezwał dłużnika do wykonania zobowiązania w najwcześniej możliwym terminie (art. 120 § 1 zd. 2 w zw. z art. 455 k.c.), niezależnie od świadomości uprawnionego co do przysługiwania mu roszczenia.

W innym judykacie z dnia 10 marca 2016 r., III CSK 131/15, nie publ. podkreślił, że zdanie drugie art. 120 § 1 nie utożsamia początku biegu terminu przedawnienia z dniem podjęcia „określonej czynności przez uprawnionego”. Ustawodawca oderwał bowiem sam fakt wezwania, o którym mowa w art. 455 k.c., od określenia początku biegu terminu przedawnienia, łącząc początek biegu tego terminu z dniem, w którym wierzyciel mógł, w obiektywnie możliwym najwcześniejszym terminie, tego dokonać. Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia z samym wezwaniem wierzyciela do jego spełnienia prowadziłoby do nieakceptowanego stanu decydowania przez wierzyciela o tym, kiedy jego roszczenie ulegnie przedawnieniu, a więc stanowiłoby obejście zakazów przewidzianych w art. 119 k.c. Natomiast ustalenie, kiedy wierzyciel mógłby najwcześniej podjąć czynność zmierzającą do spełnienia świadczenia należy dokonywać in casu, a więc w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2010 r., II CSK 126/10, nie publ.).W związku z powyższym, nie zachodzi potrzeba wykładani przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej jako podstawa jej przyjęcia, skoro w tej materii Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14, nie publ.).

Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ. i przywołane tam orzecznictwo).Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej powód upatruje w tym, iż naruszenie przepisów prawa materialnego wpłynęło na niesprawiedliwy i krzywdzący dla masy upadłości, tj. ogółu wierzycieli ją tworzących wyrok.Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w powyższym rozumieniu, tym bardziej skoro Sąd drugiej instancji nie dopuścił się kwalifikowanego naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w oparciu o przedstawione okoliczności faktyczne wyjaśnił, że najwcześniej możliwym terminem domagania się przez wierzyciela zwrotu nienależnych świadczeń był moment, kiedy pozwany uzyskał korzyść (zarzut przedawnienia został uznany w zakresie świadczeń wypłacanych przed 27 maja 2012 r.), bowiem już wówczas spółka, która zawarła z pozwanym umowę, na podstawie której świadczyła, mogła zażądać zwrotu. Natomiast ogłoszenie upadłości nastąpiło 3 lipca 2013 r., a faktyczne wezwania pozwanego o zwrot nienależnego świadczenia miało miejsce jeszcze później.

Subiektywne względy występujące po stronie powodowej spółki, przed ogłoszeniem jej upadłości, z powodu których nie występowała w stosunku do pozwanego o zwrot nienależnych świadczeń są prawnie irrelewantne dla oceny przyjęcia rozpoczęcia biegu przedawnienia. Ze względu na to, że przepisy regulujące instytucję przedawnienia mają charakter bezwzględnie obowiązujący, o rozpoczęciu biegu przedawnienia powinny decydować zobiektywizowane okoliczności, gdyż wymaga tego bezpieczeństwo obrotu prawnego. Natomiast w określonych stanach faktycznych skutki prawne związane z upływem terminu przedawnienia i podniesionym zarzutem przedawnienia mogą być korygowane ze względu na art. 5 k.c., na którym skarga kasacyjna nie została oparta.

Jak podkreśla się w judykaturze Sądu Najwyższego, związanie podstawami skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.) oznacza, że jeśli skarżący w podstawie skargi nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego jako wadliwie zastosowanego lub niezastosowanego czy naruszonego, nie można poddać kontroli kasacyjnej z punktu widzenia naruszenia innych przepisów niż wskazane w podstawie (por. wyroki z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 728/15, nie publ., z dnia 12 stycznia 2017 r., I CSK 745/15, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 108 § 1 k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej - § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. 2015, poz. 1800, ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2016, poz. 1668). aj l.n