Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation or obvious merit.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against a lower court judgment without further examination. The defendant argued that the lower court misinterpreted specific civil procedure codes and constitutional articles, claiming the appeal was obviously meritorious. The court rejected this because the appellant failed to provide concrete legal arguments, cite conflicting case law, or demonstrate why the lower court's interpretation required Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a significant legal issue requiring interpretation, cites conflicting case law, or proves the appeal is obviously meritorious with specific legal reasoning.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 719/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa A. S. przeciwko E. W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Koszaliniez dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt VII Ca 108/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek powódki o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwanego skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została jednak wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów art. 245, 246, 247 k.p.c. i art. 176 Konstytucji ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśnił, na czym polegają ewentualne wątpliwości w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższych przepisów, wobec braku wskazania orzeczeń sądowych będących dowodem na istnienie wątpliwości czy rozbieżności interpretacyjnych w judykaturze.
Ponieważ skarżący twierdzi także, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna pozwanego nie przedstawia na s. 4 w pkt 2 tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi.
Na tle zaprezentowanego zwięzłego uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy oddalił wniosek powódki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wobec złożenia go w piśmie procesowym z dnia 9 października 2014 r. nazwanym „odpowiedź na skargę kasacyjną”.
Pismo to złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 3987 § 1 k.p.c. dla odpowiedzi na skargę kasacyjną, ponieważ skargę kasacyjną doręczono powódce 25 września 2014 r. (k. 514), a pismo procesowe zostało złożone przez powódkę dopiero 10 października 2014 r. (k. 517), a więc nie stanowiło odpowiedzi na skargę kasacyjną.