Supreme Court dismisses tenant's appeal on municipal social housing compensation liability and procedural grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's judgment. The plaintiff argued that the municipality failed to provide social housing in time, violating specific tenant protection laws and civil code provisions. The court held that no unresolved legal issues existed and the appeal lacked obvious merit as the damages claimed were not supported by the facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 361 k.c.; Art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów; The Supreme Court rejects cassation appeals unless they raise significant unresolved legal issues or demonstrate obvious merit without deep analysis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 712/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa A. W. przeciwko Miastu P. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 361 k.c. w związku z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2005.31.266 ze zm.), a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił oczywistą jej zasadnością oraz występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej gminy na podstawie wymienionej ustawy wobec właściciela za niedostarczenie w terminie lokalu socjalnego osobie do niego uprawnionej, wobec której orzeczono eksmisję z lokalu właściciela.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Żadna z kwestii wskazanych przez powoda jako istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie jest takim zagadnieniem. Gmina zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za niedostarczenie w terminie lokalu socjalnego osobie do niego uprawnionej z mocy wyroku eksmisyjnego.
Powód na obecnym etapie postępowania dochodzi odszkodowania za okres, w którym nie mógł wynajmować mieszkań zwolnionych przez wyeksmitowanych lokatorów z powodu konieczności remontu tych mieszkań, a konieczność remontu ich wystąpiłaby niewątpliwie także wtedy, gdyby strona pozwana w terminie wykonała obowiązek złożenia ofert lokali socjalnych lokatorom wyeksmitowanym z lokali powoda. Nie jest w sprawie spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). Innymi słowy, przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por.
T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów powołanych w skardze. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania. aj