Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obviousness of error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a final judgment regarding a payment claim. The appellant argued that the lower court's interpretation of civil code provisions was erroneous and that the error was obvious. The court found the arguments insufficient as they failed to demonstrate a genuine legal dispute or explain why the error was self-evident without detailed analysis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws creating serious doubts, or involves procedural invalidity; mere assertions of the need for legal development or the obviousness of an error without specific legal argumentation do not meet these statutory requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 70/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa K. L.przeciwko Gminie Miasto Koszalin o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Koszaliniez dnia 28 października 2014 r., sygn. akt VII Ca 432/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. – zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością – może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawny, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej na stronach 5 oraz 7-8 zagadnienia nie odpowiadają wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadzają się one do wskazania na „konieczność rozwoju orzeczniczego” (s.
5) oraz do pytania procesowego o zakres możliwego działania sądu z urzędu (s. 7).Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem jednoznacznie przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisów art. 635, art. 644 i art. 656 § 1 k.c., ani też nie wyjaśnił na str. 5-6, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższych przepisów.Ponieważ skarżący twierdzi, na s. 7 że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Skarga kasacyjna powoda nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów – a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych na s. 7 uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach – wymagałoby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n