Legislator Case Law & Legislation
II CSK 677/13 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on division of joint property due to lack of significant legal issue.

Case Number II CSK 677/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by G. S. against the district court's ruling on the division of joint property. The appellant argued that the method for determining the value of the shared real estate share was legally flawed, but the court found this matter already settled by existing jurisprudence. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the statutory criteria for admission under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal interpretation requires serious doubt, or the appeal is obviously justified, rejecting appeals based on matters already clarified by precedent.

Keywords

AI generated
cassation appeal admission significant legal issue division of joint property value of real estate share Code of Civil Procedure legal interpretation doubt obvious justification

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca przytoczyła przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 punkt 1, 2 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca przytoczyła przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 punkt 1, 2 i 4 k.p.c.
Art. 520 § 1 k.p.c.
zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że nie zachodzą podstawy do odejścia od reguły wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c. zgodnie z którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (por.
art. 390 k.p.c
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
art. 1036 k.c
Tymczasem kwestia ta uregulowana została wprost w art. 1036 k.c.
art. 46 k.r.o
w związku z art. 46 k.r.o., a ponadto została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por.
art. 5 k.c
Skarżąca wskazała także na potrzebę wykładni przepisu prawa budzącego poważne wątpliwości i wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, a to art. 5 k.c.
art.3989 § 2 k.p.c
W tym stanie rzeczy na podstawie art.3989 § 2 k.p.c.
art. 520 § 1 k.p.c
zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że nie zachodzą podstawy do odejścia od reguły wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II UK 363/09
Supreme Court dismisses appeal on football contract social security contributions classification under Civil Code.
II UK 400/09
Supreme Court dismissed soccer player's appeal on social security contributions, ruling match bonuses are service fees under contract law.
V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.).
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
II PK 220/08
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove a significant legal issue under Labor Code provisions.
III CSK 251/08
Supreme Court allows reduction of property division debt via social coexistence clause, remanding for factual findings.
I CKN 320/98
i z dnia 6 stycznia 2000 r., I CKN 320/98, OSNC 2000/7-8/133), przy czym chodzi tu nie tyle o sposób rozumienia tego przepisu, ile o to, że jego zastosowanie zależy od całokształtu okoliczności konkretnego przypadku.
I UK 218/07
nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
II UK 317/07
nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
II PK 11/08
nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
I UK 11/08
nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
II UK 38/08
nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
I CZ 64/08
Supreme Court dismisses appeal for lack of reasoning on cassation admissibility request under Civil Procedure Code.
IV CZ 200/01
II UK 37/08

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 677/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku G. S.‎przy uczestnictwie C. S., E. S., S. S., S. T. i M. T.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt XV Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. oddala wniosek uczestników postępowania S. T. i M. T. o zasądzenie na ich rzecz od wnioskodawczyni kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni G. S. wniesioną od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 lutego 2013 roku zważyć należy, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego.

Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca przytoczyła przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 punkt 1, 2 i 4 k.p.c. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego obliguje skarżącego do sformułowania tego zagadnienia oraz wykazania, że nie było ono dotąd przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, a nadto jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla rozpatrywanej sprawy (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09 i z 12 marca 2010 r., II UK 400/09).

Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne sprowadza się, zdaniem skarżącej, do metody ustalenia przez sąd orzekający wartości udziału w nieruchomości będącej przedmiotem podziału majątku wspólnego. Tymczasem jest to kwestia dotycząca oceny dowodu z opinii biegłego sądowego dokonującego wyceny dzielonego majątku oraz ustaleń faktycznych dotyczących wartości przedmiotu działu, a więc kwestii dotyczących oceny dowodów i ustalenia faktów, które nie mogą być objęte zarzutami skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Kolejne sformułowane przez skarżącą zagadnienie prawne dotyczy wpływu na sposób podziału majątku wspólnego faktu zbycia przez jednego z małżonków, po ustaniu wspólności ustawowej, przysługującego mu udziału w przedmiocie majątkowym wchodzącym w skład dzielonego majątku. Tymczasem kwestia ta uregulowana została wprost w art. 1036 k.c. w związku z art. 46 k.r.o., a ponadto została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 1962 r. I CO 22/62, OSNC z 1964 r., nr 1, poz. 2, z dnia 28 lipca 1993 r.

III CZP 95/93, OSNC z 1994 r., nr 2, poz. 30 oraz niepublikowane orzeczenia z dnia 16 marca 1994 r. II CRN 31/94, z dnia 8 października 1997 r. II CKN 357/97, z dnia 7 listopada 1999 r. IV CKN 523/98, z dnia 26 września 2007 r., IV CSK 139/07 i z dnia 8 maja 2000 r., V CKN 29/00, z dnia 9 kwietnia 2002 r., III CKN 391/01). Skarżąca wskazała także na potrzebę wykładni przepisu prawa budzącego poważne wątpliwości i wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, a to art. 5 k.c. w kontekście zagadnienia, czy może być on stosowany jako podstawa do obniżenia spłat czy dopłat w sprawie o podział majątku wspólnego.

Powołanie się na przesłankę wymienioną w art. 3989 § 1 punkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa nie doczekał się jeszcze wykładni mimo, że budzi poważne kontrowersje, bądź też jego niejednolita interpretacja prowadzi do wydawania przez sądy odmiennych rozstrzygnięć w sprawach o identycznym lub zbliżonym stanie faktycznym. Należy jednak przytoczyć przykłady takich orzeczeń i wykazać istniejące między nimi rozbieżności (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 października 2012, I PK 144/12, z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08).

Skarżącego obarcza przy tym ciężar przedstawienia wyodrębnionej i pogłębionej argumentacji prawnej wyszczególniającej dostrzegane przez niego poważne wątpliwości interpretacyjne (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 roku, I CSK 111/09, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08). Wbrew tezom skarżącej przedstawiona przez nią kwestia jest przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2009 r., III CSK 251/08, niepubl. i z dnia 6 stycznia 2000 r., I CKN 320/98, OSNC 2000/7-8/133), przy czym chodzi tu nie tyle o sposób rozumienia tego przepisu, ile o to, że jego zastosowanie zależy od całokształtu okoliczności konkretnego przypadku.

Skarżąca nie wykazała także, że skarga jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 punkt 4 k.p.c. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie) bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).

Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08).Takiego wywodu skarżąca nie przedstawiła, ograniczając się do wskazania, że w jej ocenie skarga jest oczywiście zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie jest niesprawiedliwe z uwagi na to, że Sąd Okręgowy przyznał małżonkom T. spłatę w kwocie przekraczającej uiszczoną przez nich na rzecz zbywcy udziału cenę nabycia udziału we wspólnej nieruchomości byłych małżonków S..

Tymczasem, jak to już wyżej podniesiono, w przypadku zbycia udziału w przedmiocie majątkowym należącym do majątku wspólnego bez zgody drugiego małżonka, zbycie to jest bezskuteczne wobec współmałżonka, jeżeli narusza uprawnienia przysługujące mu w wyniku podziału majątku wspólnego. W tej sytuacji nie ma znaczenia, jaką cenę sprzedaży faktycznie uzyskał były małżonek, skoro sprzedaż tę traktuje się jak niebyłą i ustala wartość zbytego udziału tak, jakby nadal należał do majątku wspólnego, a więc według stanu z chwili ustania wspólności ustawowej i według jego wartości rynkowej z chwili podziału majątku wspólnego (por. postanowienie SN z dnia 26 września 2007 r., IV CSK 139/07, niepubl.).

W tym stanie rzeczy na podstawie art.3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. Sąd Najwyższy oddalił wniosek uczestników postepowania S. T. i M. T. zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że nie zachodzą podstawy do odejścia od reguły wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c. zgodnie z którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1999 r., III CKN 497/98, OSNC 2000, nr 6, poz. 116). [aw]