Supreme Court dismisses appeal on warranty breach, ruling merit review barred by law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal against a lower court's award of damages for defective door installation. The appellant argued that repair via waxing was insufficient and demanded a higher compensation for replacement, while the respondent sought dismissal of the appeal. The court rejected the appeal because the appellant failed to demonstrate a special importance of the case, as the lower court's assessment of expert opinions falls outside the scope of cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398³ § 3 k.p.c.; Art. 398¹³ § 2 k.p.c.: The Supreme Court may not review the substantive assessment of evidence or expert opinions by the appellate court; cassation is only admissible if the appeal raises issues of special importance beyond the ordinary scope of the case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 66/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa P. Spółki jawnej z siedzibą w R. przeciwko S. (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w J. obecnie S. (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w C. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) orzekając na skutek apelacji pozwanej S. (…) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w J. obecnie S. (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w C. ) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 listopada 2016 roku w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki P. Spółki jawnej z siedzibą w R. kwotę 41.353,83 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot i dat wskazanych szczegółowo w treści orzeczenia tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie gwarancji w zakresie usunięcia wad wynikających z wadliwego montażu stolarki drzwiowej w obiekcie hotelowym powódki.Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powódkę.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała, że jest ona oczywiście uzasadniona.
Zdaniem skarżącej Sąd Apelacyjny błędnie przyjął, że sposób usunięcia wady rzeczy w ramach gwarancji jest uzależniony od charakteru tej wady (jej istotności), podczas gdy zgodnie z art. 577 § 1 i 3 k.c. wybór metody usunięcia wady uzależniony jest wyłącznie od jej skuteczności w pełnym przywróceniu stanu zapewniającego możliwość dalszego niezakłóconego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem. W rozpoznawanym przypadku wad stolarki drzwiowej nie można skutecznie usunąć przez naprawę metodą woskowania lecz przez jej wymianę na nową i wolną od wad, co powinno przekładać się na wyższe odszkodowanie za nienależyte wykonanie gwarancji.
Powódka zakwestionowała również prawidłowość dokonanej przez Sąd Apelacyjny oceny zebranego materiału dowodowego, w tym wniosków płynących z opinii biegłego P. W., wskazując, że wobec rozbieżnych stanowisk biegłych P. W. i G. M. odnośnie do skutecznej metody usunięcia wad, Sąd Apelacyjny bezzasadnie oddalił jej wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii trzeciego biegłego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o jej odrzucenie lub odmowę przyjęcia do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, nie publ. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ.). Wbrew stanowisku skarżącej z motywów zaskarżonego orzeczenia nie wynika aby obrany przez Sąd Apelacyjny wybór metody usunięcia istniejących wad przez naprawę zamiast wymiany rzeczy na wolną od wad był sprzeczny z orzecznictwem Sądu Najwyższego, które dopuszcza możliwość naprawy rzeczy w ramach gwarancji, jeżeli usunięcie wady przez naprawę zapewnia pełną sprawność eksploatacyjną rzeczy (por. m.in. uchwała Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1988 r., III CZP 48/88, OSNC 1989 nr 3 poz. 36 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1998 r., II CKN 744/97, nie publ., z dnia 13 października 1998 r., I CKN 857/97, nie publ., z dnia 20 czerwca 1989 r., II CR 225/89, nie publ., z dnia 25 października 2000 r., IV CKN 133/00, nie publ., z dnia 7 marca 2001 r., II CKN 934/99, nie publ., i z dnia 7 stycznia 2009 r., II CSK 399/08, nie publ.).Istota zarzutów z którymi skarżąca wiąże oczywistą zasadność skargi sprowadza się do kontestowania opinii biegłego P. W., zaaprobowanej przez Sąd Apelacyjny, w świetle której skuteczną metodą usunięcia wad stolarki drzwiowej jest jej naprawa przez woskowanie.
Skarżąca pominęła, że o oczywistej zasadności skargi nie może przekonywać błędna ocena przez Sąd meriti dowodu z opinii biegłych, są to bowiem kwestie usuwające się spod kontroli Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (art. 398³ § 3 i art. 398¹³ § 2 k.p.c.). Zasady tej powódka nie respektuje podnosząc w podstawach skargi zarzuty odnoszące się wprost do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, że o oczywistej zasadności skargi świadczy oddalenie przez Sąd Apelacyjny jej wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii trzeciego biegłego.
Nie jest bowiem uzasadniony wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego jeżeli w przekonaniu sądu opinia wyznaczonego biegłego jest na tyle kategoryczna i przekonująca, że wystarczająco wyjaśnia zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono również, że uznanie przez Sąd opinii jednego biegłego za wiarygodną, a zdyskwalifikowanie opinii drugiego biegłego, poparte uzasadnieniem tego stanowiska, zwalnia sąd od obowiązku wzywania jeszcze innego biegłego (por. m.in. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1952 r., ŁC 207/52, NP. 1953, nr 5, str. 80 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 1972 r., II CR 222/72, OSPiKA 1973, z. 5, poz. 93, i z dnia 21 listopada 1974 r., II CR 683/74, OSPiKA 1975, z. 5, poz. 108).
W konsekwencji analiza wniosku, na tle podstaw skargi oraz motywów zaskarżonego orzeczenia, w konfrontacji z wypracowanymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadami realizacji uprawnień przysługujących z gwarancji i czynienia ustaleń wymagających przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych nie prowadzi do oceny, że stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów w podejmowanych działaniach procesowych czy wykładni prawa. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst:
Dz. U. z 2018, poz. 265). aj