Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of formal request and legal reasoning under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to submit a formally structured request for admission to review. The appellant argued that the lower court violated substantive civil law regarding unjust enrichment, but the appeal lacked a distinct, reasoned request for admission as required by law. The court ruled that without a specific legal argument linking the alleged errors to the statutory grounds for cassation, the appeal is procedurally defective and cannot be examined on merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal must contain a distinct, reasoned request for admission citing specific statutory grounds; absence of such a request renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 633/07
POSTANOWIENIE
Dnia 14 lutego 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa E. B.
przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście Powiatowemu w O. i Sądowi Rejonowemu w
O. oraz Gminie O.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I ACa (…),
odrzuca skargę kasacyjną i nie obciąża powódki kosztami postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy, zgodnie z treścią art. 3986 § 3 k.p.c. uprawniony jest do
dokonywania kontroli prawidłowości formalnej skargi kasacyjnej i – jeżeli dostrzeże
usterki, które uszły uwadze Sądu II instancji – może skargę odrzucić lub przekazać ją
temu Sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Nie może budzić wątpliwości, że
w wypadku, kiedy wady skargi kasacyjnej dotyczą jej elementów konstrukcyjnych,
wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. możliwe jest tylko odrzucenie takiej skargi, bowiem
tego rodzaju niedostatki pozbawiają ją koniecznych cech tego środka odwoławczego.
Skarga złożona przez powódkę nie zawiera prawidłowo sformułowanego
i uzasadnionego wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Jak wielokrotnie wskazywał
Sąd Najwyższy, zarówno na gruncie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., jak i już po
znowelizowaniu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ustawodawca określając wymogi skargi
kasacyjnej wyodrębnił w § 1 tych przepisów kilka wymagań szczególnych, a wśród nich
obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie. To wyodrębnienie oznacza, że wniosek i jego uzasadnienie jest osobnym,
kreatywnym i koniecznym elementem skargi kasacyjnej. Zawarty w art. 398 4 § 1 pkt 3
k.p.c. wymóg złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i
uzasadnienia tego wniosku łączy się ściśle z instytucją tzw. przesądu uregulowaną w
art. 3989 k.p.c., co oznacza, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania
powinno wskazywać na występowanie w sprawie jednej z okoliczności wymienionych w
art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i uzasadniać w wywodzie prawnym, że okoliczność ta
rzeczywiście występuje. Te elementy skargi kasacyjnej badane są przez Sąd Najwyższy
w ramach przedsądu, kiedy podejmowana jest decyzja o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania. Dla spełnienia wymogu z art. 398 4 § 1
pkt 3 k.p.c. konieczne jest zatem zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o
jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący
do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich
występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie.
Skarga kasacyjna powódki nie spełnia powyższych wymogów, bowiem w
zasadzie nie ma w niej wniosku (a więc wyraźnego żądania), by skargę tą przyjąć do
rozpoznania, choć zapewne taką myśl powódka łączyła z akapitem o treści „Przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konieczne z uwagi na jej oczywistą zasadność,
skoro – jak wskazano wyżej – Sąd II instancji rażąco naruszył przepisy prawa
materialnego tj. art. 467 k.c., 470 k.c. oraz art. 3581 § 3 k.c. i art. 354 § 1 k.c., co
skutkowało
oddaleniem
powództwa
o
waloryzację
świadczenia
bezpodstawnie
złożonego do depozytu, a nadto nastąpiło istotne uchybienie procedurze cywilnej, co
opisano w pkt 1 podstaw wniesienia kasacji.” Nie jest to jednak prawidłowo
sformułowany wniosek, a co istotniejsze, w treści przytoczonego zapisu nie sposób
doszukać się uzasadnienia odpowiadającego pojęciu wywodu prawnego, wskazującego
na czym polega „oczywistość” naruszeń (porównaj m.in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006/4/75, oraz uchwałę
połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej oraz Izby Administracyjnej, Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2002 r. III CZP 72/02 OSNC 2003/7-8/92).
Na pewno takim wywodem nie jest odesłanie do podstaw kasacyjnych, zaś w części
skargi zatytułowanej „uzasadnienie” brak jakiegokolwiek nawiązania do jej fragmentu
odnoszącego się do podstaw przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
W konsekwencji skarga powódki podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego
na wstępie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Z uwagi na sytuację materialną powódki Sąd Najwyższy nie obciążył jej kosztami
postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.).