Supreme Court dismisses cassation appeals where factual findings and procedural errors do not meet statutory admissibility thresholds.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed both cassation appeals filed by the company's president and vice-president against the lower court's judgment. The appellants argued that the company lacked standing to resign and that the trial court violated procedural rights by delivering the judgment directly to the defendant rather than his lawyer. The court ruled that the factual findings regarding the delivery of the resignation letter and the assessment of evidence are not subject to cassation review, and the procedural defect did not prevent the defendant's defense. Consequently, since none of the statutory grounds for admissibility under the Code of Civil Procedure were met, the appeals were rejected.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, or the proceedings were invalid; mere factual disputes or procedural irregularities that did not impair the defense do not justify acceptance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 620/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.przeciwko P. K. i R. J.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2016 r.,na skutek skarg kasacyjnych obu pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania;
2. zasądza od obu pozwanych kwoty po 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych na rzecz powódki tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie prezes i wiceprezes zarządu spółki z o.o. wnieśli skargi kasacyjne. W skardze kasacyjnej wiceprezesa zarządu jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego co do zasad legitymacji biernej spółki z o.o. przy składaniu przez członka jej zarządu (tu wiceprezesa) oświadczenia woli o rezygnacji z pełnionej funkcji.
Ten pozwany powoływał się na to, że wbrew wpisowi w KRS, który był nieaktualny, 30 listopada 2010 r. złożył rezygnację z pełnionej funkcji, a na dowód swojego twierdzenia okazał datowany na ten dzień dokument prywatny adresowany do prezesa zarządu. W ramach ustaleń faktycznych, oceniając dowody, Sąd I instancji uznał jednak, że pozwany nie udowodnił, że pismo to trafiło do adresata i zostało prawidłowo złożone w spółce - w szczególności nie wykazano, że podpisana na nim osoba przy adnotacji „wpłynęło” nie miała upoważnienia w imieniu spółki do przyjmowania takich pism.
Ponieważ dokonane w sprawie ustalenia faktyczne i ocena dowodu nie podlegają kontroli kasacyjnej, należy zatem uznać, że w tej sprawie skarżący nie złożył rezygnacji. W konsekwencji dla jej rozstrzygnięcia nie ma znaczenia rozstrzygnięcie wskazanego w skardze kasacyjnej problemu prawnego, mimo że jest to problem istotny (niebawem zapadnie uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 89/15). W drugiej skardze kasacyjnej złożonej przez prezesa zarządu jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na nieważność postępowania.
Ma ona wynikać z pozbawienia pozwanego możliwości obrony jego praw w rezultacie niewątpliwego w stanie faktycznym tej sprawy naruszenia art. 133 § 3 k.p.c. Mimo jednak tego, że doszło do naruszenia art. 133 § 3 k.p.c., ponieważ uzasadnienie wyroku I instancji doręczono bezpośrednio stronie, a nie jej profesjonalnemu pełnomocnikowi, to nie uniemożliwiono przez to obrony jego praw, o czym świadczy choćby złożenie w terminie apelacji i dalsze postępowanie apelacyjne.W skargach kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia obu skarg do rozpoznania. jw [l.n]