Legislator Case Law & Legislation
II CSK 593/18 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as it challenges application of law rather than interpreting legal provisions.

Case Number II CSK 593/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by K. S. against the Second Instance Court's rejection of his claim to establish a transmission easement. The appellant argued that lower courts improperly applied the statute of limitations for easements, relying on insufficient evidence and witness testimony instead of utility company documents. The Court ruled that the appeal did not raise a genuine legal question requiring interpretation but merely questioned the factual application of the law, which is inadmissible in cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring interpretation or a change in precedent, possessing a serious and real character that is essential to the outcome of the proceedings.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility statute of limitations easement legal interpretation requirement factual application inadmissible transmission easement establishment

Cited Legislation

AI generated
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
oddalił apelację wnioskodawcy.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wnioskodawca wskazał przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.aj
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 21 Konstytucji RP
art. 21 i 64 Konstytucji RP), w związku z czym wątpliwości dotyczące jej przesłanek i skutków powinny być rozstrzygane na rzecz właściciela (por.
Art. 64 Konstytucji RP
art. 21 Konstytucji RP
art. 21 i 64 Konstytucji RP), w związku z czym wątpliwości dotyczące jej przesłanek i skutków powinny być rozstrzygane na rzecz właściciela (por.
art. 3981 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
II CZ 102/02
postanowienia z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ., z dnia 8 lipca 2008 r.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I CSK 111/08
III CSK 269/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding interest start date for environmental damage compensation under Polish law.
V CSK 692/15
Supreme Court dismisses appeal on inheritance share regarding agricultural farm transfer as legal issue already settled in precedent.
IV CSK 85/17
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error under Civil Procedure Code.
I CSK 499/17
Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues were already settled in prior Supreme Court rulings.
IV CSK 571/17
Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal doubts regarding inheritance share calculation timing under Civil Code Art. 961.
I CSK 689/15
Supreme Court quashes lower court decision on adverse possession, requiring proof of open and visible possession.
II CSK 622/13
Supreme Court allows appeal regarding adverse possession against a legally incapacitated co-owner, requiring two years of representation.
III CZP 8/14
Supreme Court rules acquisition periods for ownership cannot include periods of holding as a life tenant.
III CZP 57/16
Supreme Court allows acquisition of ownership via prescription on land granted in perpetual use to a third party.
P 3/03
Constitutional court upholds Civil Code amendment against Article 64 Constitution regarding adverse possession limits.
I CSK 524/17
Supreme Court overturns dismissal of easement prescription, ruling continuous use for transmission lines satisfies legal requirements.
II CSK 876/16
Supreme Court dismisses appeal on easement acquisition by prescription, noting possession started in good faith after nationalization.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 593/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku K. S.‎przy uczestnictwie E. Spółki Akcyjnej w G. Oddziału w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem dnia 21 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił wniosek K. S. o ustanowienie na rzecz uczestniczki E. S.A. służebności przesyłu, obciążającej prawo własności jego nieruchomości, mającej polegać na prowadzeniu eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii średniego napięcia 15 kV oraz o ustalenie i zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za ustanowienie służebności. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację wnioskodawcy.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wnioskodawca wskazał przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W jego ocenie, koniecznym jest rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy zagadnienia dopuszczalności doliczenia do okresu zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu lub służebności przesyłu czasu posiadania służebności gruntowej o treści służebności przesyłu przez poprzednika prawnego.Skarżący dostrzegł też konieczność wykładni przepisów umożliwiających uwzględnienie zarzutu zasiedzenia służebności przesyłu w związku z art. 21 Konstytucji RP – wynika z niego, że ze względu na wyjątkowy charakter zasiedzenia, stanowiącego odstępstwo od ochrony własności, wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść prawa własności - gdyż w szeregu toczących się oraz zakończonych postępowaniach o ustanowienie służebności przesyłu sądy powszechne uwzględniają zarzuty zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu albo służebności przesyłu na podstawie dokumentacji przedstawionej przez przedsiębiorstwa przesyłowe, z których nie wynikają okoliczności niezbędne do ustalenia przesłanek uwzględnienia takiego zarzutu zasiedzenia, a posiłkowanie się zeznaniami świadków – pracowników Uczestnika postępowania, zeznających na temat okoliczności, o których dowiedzieli się z dokumentacji przedkładanej przez przedsiębiorstwa przesyłowe – nie może stanowić łącznika między tymi dokumentami a twierdzeniami Uczestnika postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.; z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, nie publ.).

Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, nie publ. oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.).Zagadnienie przedstawione przez wnioskodawcę nie czyni zadość przedstawionym wymaganiom.

Kwestia możliwości doliczenia do okresu posiadania niezbędnego do zasiedzenia służebności przesyłu czasu posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu (także posiadania poprzednika prawnego) była już wielokrotnie rozstrzygana przez Sąd Najwyższy, który jednolicie przyjmuje – także z uwzględnieniem argumentacji konstytucyjnej (por. zwłaszcza postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2018 r., II CSK 876/16, nie publ. i tam przywoływane wcześniejsze orzecznictwo) – że jest to dopuszczalne (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 106/14, nie publ., z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 293/14, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., II CSK 639/15, nie publ., z dnia 7 października 2016 r., I CSK 633/15, nie publ., z dnia 13 kwietnia 2017 r., I CSK 261/16, z dnia 5 lipca 2018 r., I CSK 524/17, nie publ. i z dnia 12 września 2018 r., II CSK 876/16).

Wnioskodawca nie przedstawił nowych argumentów, które mogłyby podważyć tę utrwaloną linię orzeczniczą.Stosownie do ugruntowanego poglądu Sądu Najwyższego powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, jak również że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej (por. m.in. postanowienia z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ., z dnia 8 lipca 2008 r.

I CSK 111/08, nie publ., z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl., z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl., z dnia 3 sierpnia 2017 r., IV CSK 85/17, nie publ., z dnia 7 grudnia 2017 r., I CSK 499/17, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, nie publ.).W skardze kasacyjnej wnioskodawca nie sformułował i nie uzasadnił wątpliwości interpretacyjnej czyniącej zadość wskazanym przesłankom. Z jego wywodu wynika, że w istocie nie zmierza on do wyjaśnienia abstrakcyjnej wątpliwości wykładniczej, doniosłej także w niniejszej sprawie, lecz kwestionuje zastosowanie w tej sprawie przepisów o zasiedzeniu służebności.

Co więcej, podstawą czyni zarzuty dotyczące oparcia poczynionych przez Sądy obu instancji ustaleń na niewystarczającym materiale dowodowym, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (por. art. 3983 § 3 k.p.c.). W tej sytuacji tylko ubocznie warto zauważyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego dostrzega się, iż instytucja zasiedzenia, skutkująca ex lege nieodpłatnym wyzuciem właściciela z przysługującego mu prawa albo – jak w przypadku zasiedzenia służebności - jego ograniczeniem, stanowi bardzo daleko idącą ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności (por. art. 21 i 64 Konstytucji RP), w związku z czym wątpliwości dotyczące jej przesłanek i skutków powinny być rozstrzygane na rzecz właściciela (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2003 r., P 3/03, ‎OTK-A 2003, nr 8, poz. 82, uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2014 r., III CZP 8/14, OSNC 2015, nr 1, poz. 6 i z dnia 9 grudnia 2016 r., III CZP 57/16, OSNC 2017, nr 5, poz. 51, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2016 r., I CSK 689/15, OSNC 2017, nr 7-8, poz. 87 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2014 r., II CSK 622/13, nie publ., z dnia 16 grudnia 2014 r., III CSK 360/13, nie publ., z dnia 6 grudnia 2017 r., I CSK 136/17, nie publ., z dnia 5 lipca 2018 r., I CSK 524/17 i z dnia 12 września 2018 r., II CSK 876/16).

Zarazem jednak zwraca się uwagę, że istnienie i utrzymywanie tej instytucji w systemie prawa opartym na fundamencie poszanowania wolności i praw człowieka i obywatela jest podyktowane tym, iż pełni ona doniosłą rolę społeczną i gospodarczą, eliminując – z korzyścią dla racjonalnego i społecznie użytecznego korzystania z rzeczy - długotrwałą rozbieżność między stanem faktycznym a stanem prawnym, której właściciel nie przeciwstawił się przez wykorzystanie dozwolonych środków prawnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2018 r., I CSK 524/17 i z dnia 12 września 2018 r., II CSK 876/16).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.aj