Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks precedent value and is already settled by existing case law.

Sygn. akt II CSK 581/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku M. T. i S. T. ‎przy uczestnictwie V. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w P. ‎z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt XV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestnika kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w P. oddającego wniosek o ustanowienie służebności przesyłu. W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego wnioskodawcy uzasadniali wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania występowaniem przesłanek z art. 3989 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wskazali, że w sprawie występuje zagadnienie prawne dotyczące tego, czy przedsiębiorstwo przesyłowe, które na skutek uwłaszczenia na mocy ustawy z dnia 5 grudnia 1990 r. stało się właścicielem urządzeń przesyłowych, przejmując te urządzenia posadowione na cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu działało w dobrej czy w złej wierze w sytuacji, gdy właścicielem tej nieruchomości w chwili uzyskania własności urządzeń przesyłowych jak i w chwili ich budowy był Skarb Państwa, który sam legalnie pobudował urządzenia na własnym gruncie, a po dniu 5 grudnia 1990 r. nie zgłaszał zastrzeżeń co do korzystania z jego nieruchomości w zakresie tej służebności przez przedsiębiorstwo przesyłowe.

Podnieśli potrzebę dokonania wykładni art. 292 k.c. budzącego poważne wątpliwości dotyczące tego, czy w przypadku służebności przesyłu przesłanką zasiedzenia jest wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez posiadacza nieruchomości w zakresie służebności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07, nie publ.).

Dlatego uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentację jurydyczną pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje przywołana w nim przesłanka. (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, nie publ. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05,nie publ.). W odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 kpc wymaga to uzasadnienia, że przedstawione zagadnienie prawne jest istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze.

Kwalifikacji takiej nie można przypisać zagadnieniu sformułowanemu przez skarżących rozstrzyganemu jednolicie w doktrynie i orzecznictwie powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Potrzeba wykładni przepisów prawa zachodzi wówczas, gdy co do określonego przepisu brak jest ustalonej linii orzecznictwa, co w sprawie nie zachodzi. Istniejące orzecznictwo Sądu Najwyższego rozstrzyga kwestię wykładni art. 292 k.c. w podnoszonym przez skarżących aspekcie (zob. np. post. SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CSK 38/05, nie publ.) w sposób prezentowany w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia jednocześnie argumentacji jurydycznej przekonującej o potrzebie zmiany przyjętego kierunku wykładni.W sprawie nie zachodzi nieważność postepowania, która Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu.Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. jw l.n