Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of serious interpretative doubts regarding Civil Code provisions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the cassation appeal for examination, ruling that the applicant failed to meet the statutory prerequisites for such extraordinary relief. The applicant argued that Article 753 § 2 of the Civil Code required a new interpretation due to perceived inconsistencies in judicial practice, but the court found no serious interpretative doubts. Consequently, the appeal was rejected because the applicant merely disputed the lower court's reasoning without demonstrating a genuine conflict in legal interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if it demonstrates serious interpretative doubts regarding a legal provision or a lack of uniform interpretation, not merely a disagreement with the lower court's reasoning.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 55/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa J. B.przeciwko T. K. i S. K. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodziz dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I ACa 251/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik powoda J. B. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Uzasadniając przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik powoda wskazał, że art. 753 § 2 k.c. wymaga wykładni „w zakresie określenia jakie warunki musi spełnić negotiorum gestoris, aby móc żądać zwrotu poniesionych nakładów i uzasadnionych wydatków”.
W ocenie autora skargi „szczególne trudności interpretacyjne budzi sformułowanie <jeżeli działał ze swoimi obowiązkami, może żądać zwrotu uzasadnionych wydatków i nakładów…>”. Pełnomocnik powoda wskazał ponadto, że dokonana w zaskarżonym orzeczeniu wykładnia jest sprzeczna z dotychczasowym rozumieniem tego przepisu w orzecznictwie, a zatem wskazał na rozbieżność w orzecznictwie sądowym. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżność w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).Tych wymagań autor skargi kasacyjnej nie spełnił.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przepełnione jest polemiką z poglądem prawnym przyjętym w zaskarżonym orzeczeniu, ale nie zawiera wywodu prawnego uzasadniającego twierdzenia, że art. 753 § 2 k.c. jest źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych. Należało przy tym zauważyć, że uzasadnienie wniosku oparte było na przypisaniu Sądowi Apelacyjnemu poglądu, który nie został wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu. Autor skargi przyjął, że Sąd Apelacyjny uzależnił możliwość wystąpienia z roszczeniem przez osobę prowadzącą cudze sprawy bez zlecenia od osiągnięcia zysku, podczas gdy w zaskarżonym orzeczeniu wskazano, że osoba prowadząca cudze sprawy bez zlecenia może żądać zwrotu uzasadnionych nakładów i wydatków, na podstawie art. 753 § 2 k.c., jeżeli działała zgodnie ze swoimi obowiązkami, których zakres określa art. 752 k.c. Dokonując wykładni tych przepisów Sąd Apelacyjny stwierdził, że obowiązek działania z korzyścią osoby, której sprawy się prowadzi i przy zachowaniu należytej staranności oznacza, że „prowadzący cudzą sprawę bez zlecenia w zakresie odpowiadającym sprawowaniu zarządu nieruchomością, winien dążyć do uzyskania dochodu i wszelkie nakłady i wydatki pokrywać w pierwszym rzędzie z uzyskanego dochodu”.
Sąd Apelacyjny nie uzależnił zatem możliwości dochodzenia roszczenia od uzyskania zysku, a w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, którym Sąd Najwyższy był związany, powód nie wykazał okoliczności faktycznych niezbędnych do oceny, że działał zgodnie ze swoimi obowiązkami. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek pozwanych zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 zw. z 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.
Dz. U. z 2013 r., poz. 490). jw