Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and unproven precedent divergence.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the contract and that there was a divergence in case law regarding Article 635 of the Civil Code. The court found that determining contract content is a factual matter not subject to cassation review and that the alleged precedent divergence was not substantiated by comparable cases.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Determination of contract content is a factual matter excluded from cassation review, and alleged divergences in case law must be substantiated by comparable precedents to justify appeal acceptance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 548/19 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa K. Ł.przeciwko Gminie Miasto S. o zapłatę,i z powództwa wzajemnego Gminy Miasta S. przeciwko K. Ł. o zapłatę, posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda K. Ł.od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I AGa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od K. Ł. na rzecz Gminy Miasta S. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie na tle wskazanego przepisu rozbieżności w orzecznictwie.
Oczywista zasadność skargi ma wynikać z oczywiście nieprawidłowej wykładni treści umowy łączącej strony. Ustalenie treści umowy to ustalenie elementu stanu faktycznego w kontekście dokonanej oceny dowodów - jako takie zatem co do zasady w ogóle nie podlega kontroli w postępowaniu kasacyjnym, a więc tym bardziej nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Co więcej, w sprawie tej zarówno przyjęcie, że wpłynięcie opinii dotyczącej zaawansowania prac było istotną okolicznością otwierającą termin na złożenie oświadczenia woli o odstąpieniu od umowy, jak i interpretacja postanowienia umownego zastrzegającego karę umowną na wypadek „rozwiązania umowy” jako obejmującego również odstąpienie od umowy są co najmniej dopuszczalne w okolicznościach tej sprawy.
Na tle tej sprawy nie zachodzi też podnoszona rozbieżność w orzecznictwie. Zdaniem skarżącego, miałaby to być rozbieżność pomiędzy orzeczeniami wydanymi między tymi samymi stronami co do zakresu dyspozytywnego normy zawartej w art. 635 k.c. Jednak, aby rozbieżność w orzecznictwie uzasadniała przyjęcie skargi do rozpoznania, to musi ona zostać w skardze wykazana, przez powołanie szeregu orzeczeń, gdzie zajęto odmienne stanowisko w kwestii wykładni czy zastosowania tego samego przepisu - na tle uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi w tej sprawie nie jest nawet jasne, czy rzeczywiście powoływane sprawy między tymi samymi stronami były takie same - raczej należy sądzić, że umowy zawarte były w pewnym stopniu odmienne, co już nie pozwala na proste założenie rozbieżności orzecznictwa w takich samych stanach faktycznych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj