Legislator Case Law & Legislation
II CSK 548/09 AI generated

Supreme Court dismisses tax authority's appeal due to improper representation by a lawyer instead of the General Prosecutor.

Case Number II CSK 548/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the tax authority's cassation appeal regarding a forced mortgage registration. The lower court had rejected the tax office's request, which the tax authority then challenged via a lawyer. The Court ruled that the General Prosecutor holds exclusive representation rights for the state in Supreme Court proceedings, a right that superseded the tax office's own counsel. Consequently, the appeal was inadmissible because it was filed by an unauthorized person.

Legislator headnote

AI generated

Art. 871 § 3 k.p.c.; Art. 4 ust. 1 ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa: Exclusive representation of the State by the General Prosecutor in Supreme Court proceedings renders any action by other state representatives inadmissible.

Keywords

AI generated
exclusive representation General Prosecutor State authority cassation appeal inadmissible action forced mortgage tax office

Cited Legislation

AI generated
Art. 871 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c. w sprawach, w których obowiązuje wyłączne
Art. 4 ust. 1 ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
czerwca 2009 r., przewidziane w art. 4 ust.
Art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej
Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej sprawy przed Sądem Najwyższym, w
Art. 398 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c. – odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji. Ponieważ nie zrobił tego
Art. 398 § 3 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c. – odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji. Ponieważ nie zrobił tego
art. 871 § 3 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
art. 3986 § 2 k.p.c. – odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji. Ponieważ nie zrobił tego

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06) – nie
I CSK 192/06
Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06, niepubl.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 548/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż.

przy uczestnictwie U. D. i A. D.

o wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej Z(…)/4,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt VI Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w Z. zmienił

postanowienie Sądu Rejonowego w Ż. – którym dokonano wpisu w księdze wieczystej

Kw nr Z(…)/4 hipoteki przymusowej na rzecz Skarbu Państwa-Urzędu Skarbowego w Ż.

w kwocie 134 601,70 zł, zabezpieczającej należność z tytułu podatku od towarów i usług

– w ten sposób, że oddalił wniosek o wpis hipoteki przymusowej.

Wymienione postanowienie wnioskodawca Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu

Skarbowego w Ż zaskarżył skargą kasacyjną z dnia 24 sierpnia 2009 r., sporządzoną i

wniesioną przez jego pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c. w sprawach, w których obowiązuje wyłączne

zastępstwo Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie jest

dopuszczalne zastępowanie go przez jakikolwiek inny podmiot. W orzecznictwie zostało

też wyjaśnione, że wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną

Skarbu Państwa obejmuje również czynności związane z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowane przed sądem niższej instancji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06, niepubl.).

Na skutek nowelizacji ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.; dalej: „ustawa”), dokonanej ustawą z

dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.

U. Nr 79, poz. 660; dalej: „ustawa nowelizująca), która weszła w życie z dniem 12

czerwca 2009 r., przewidziane w art. 4 ust. 1 ustawy wyłączne następstwo Skarbu

Państwa w postępowaniu przed Sądem Najwyższym objęło także sprawy rozpoznawane

w postępowaniu wieczystoksięgowym (przewidujący wyłączenie tego zastępstwa

przepis art. 4 ust. 4 ustawy został uchylony).

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej sprawy przed Sądem Najwyższym, w

których zgodnie z przepisem ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, po

dniu jej wejścia w życie, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa jest wyłączne, prowadzi się na dotychczasowych zasadach,

o ile przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej zostały w sprawie podjęte

czynności procesowe przed Sądem Najwyższym lub czynności procesowe związane z

postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanie przed sądem niższej

instancji.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy została wniesiona dnia 31 sierpnia 2009 r. Jej

wniesienie stanowiło czynność procesową związaną z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podjętą przed sądem drugiej instancji. Wymieniona czynność, mimo że

objęta już wyłącznym zastępstwem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, została

jednak dokonana przez reprezentującego Skarb Państwa radcę prawnego, czyli osobę

niemającą

zdolności postulacyjnej. Wniesienie

skargi kasacyjnej przez osobę

nieuprawnioną – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06) – nie

stanowi braku formalnego ani też innej wadliwości podlegającej konwalidacji (sanacji).

Skarga kasacyjna wnioskodawcy jako niedopuszczalna podlegała zatem – na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c. – odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji. Ponieważ nie zrobił tego

wymieniony Sąd, podlegała ona odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 398 6 § 3 k.p.c.).

Z

przedstawionych

postanowienia.

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji