Legislator Case Law & Legislation
II CSK 540/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code. Appeal rejected as questions were general and did not meet statutory admissibility criteria.

Case Number II CSK 540/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal without a merits review, ruling that the submitted questions did not constitute a significant legal issue. The appellants argued that the interpretation of specific civil procedure articles created serious interpretative doubts and judicial inconsistencies. The court rejected this, stating the questions were too general, lacked specific precedents, and did not meet the strict statutory requirements for admissibility under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it meets specific statutory prerequisites, such as presenting a new and serious legal issue with real interpretative difficulties or demonstrating a lack of uniform judicial interpretation, rather than serving as a general means to re-examine facts or general legal questions.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue Civil Procedure Code interpretative doubts judicial inconsistency merits review legal precedent

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 5 k.p.c.
Zawarte w skardze twierdzenia nie zostały więc poparte wywodem prawnym przekonujących o istnieniu rozbieżności.Należy również zauważyć, że art. 5 k.p.c. nie nakłada na sąd obowiązku udzielania stronom i uczestnikom postępowania pouczeń w trakcie toczącego się postępowania.
Art. 102 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c., art.
Art. 108 § k.p.c.
102 k.p.c., art. 108 § k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
i art. 39821 k.p.c., natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu orzeczono na podstawie § 2 i § 4 ust.
§ 2 i § 4 ust. 1 w zw. z § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 5 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadniając występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego autor skargi sformułował pięć pytań odnoszących się do wykładni art. 5 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 540/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa J. M., X. Y., M. M., X. Z. i P. M. ‎przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w Ł. ‎o odszkodowanie i zadośćuczynienie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powodów kosztami postępowania kasacyjnego, 3. przyznaje adw. M. C. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł powiększoną o stawkę podatku VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Pełnomocnik powodów w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 stycznia 2016 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadniając występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego autor skargi sformułował pięć pytań odnoszących się do wykładni art. 5 k.p.c. w zakresie dotyczącym pouczenia strony przez Sąd o możliwości wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz konsekwencji zaniechania takiego pouczenia z punktu widzenia odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 k.c. Pełnomocnik powodów podniósł ponadto, że „powyższe przepisy budzą poważne wątpliwości oraz wywołują rozbieżność w orzecznictwie sądów, a w konsekwencji zachodzi potrzeba ich wykładni".Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) różni się od przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Ten sam problem nie może być istotnym zagadnieniem prawnym, które z założenia charakteryzuje się „nowością" oraz jednocześnie stanowić przedmiot rozbieżnej wykładni w orzecznictwie bądź wypowiedziach doktryny (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, nie publ., z dnia 30 września 2014 r., III SK 2/14, nie publ.).

Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że autor skargi obie przesłanki potraktował zamiennie.Odnosząc się do występowania w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy przypomnieć, że przez istotne zagadnienie prawne rozumie się problem o charakterze prawnym powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, a którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013, nie publ.).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżność w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).Kwestie przedstawione w skardze nie spełniają powyższych wymagań zarówno w odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 jak i z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Przedstawione w skardze pytania miały charakter ogólny i nie stanowiły pytań do rozstrzygnięcia, lecz są pytaniami do uzupełnienia - o nieokreślonych z góry możliwościach odpowiedzi.

Zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie o potrzebie dokonania oceny prawnej w określonym zakresie nie stanowiło zatem zagadnienia prawnego. Pełnomocnik powodów nie wskazał ponadto w sposób jednoznaczny na rozbieżność w orzecznictwie sądów bądź wypowiedziach doktryny prawa. Zawarte w skardze twierdzenia nie zostały więc poparte wywodem prawnym przekonujących o istnieniu rozbieżności.Należy również zauważyć, że art. 5 k.p.c. nie nakłada na sąd obowiązku udzielania stronom i uczestnikom postępowania pouczeń w trakcie toczącego się postępowania.

Przepis ten wskazuje, że „w razie uzasadnionej potrzeby" sąd może stronom występującym bez zawodowego pełnomocnika udzielić niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych. Sądowi korzystającemu z uprawnienia przewidzianego w art. 5 k.p.c. pozostawiony jest znaczny margines swobody przy ocenie, czy w danych okolicznościach strona lub uczestnik powinni zostać pouczeni. Nie można zatem przyjąć, że kwestia zastosowanie art. 5 k.p.c. w okolicznościach konkretnej sprawy, może być istotnym zagadnieniem prawnym w przywołanym wcześniej rozumieniu.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c., art. 108 § k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c., natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu orzeczono na podstawie § 2 i § 4 ust. 1 w zw. z § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1801). jw l.n