Legislator Case Law & Legislation
II CSK 526/06 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of separate request and justification for admission to review.

Case Number II CSK 526/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because it failed to include a distinct, justified request for admission to review as required by law. The appellant merely cited grounds for cassation without separately arguing why the case warranted Supreme Court consideration under the pre-trial conditions. The court ruled that these requirements are distinct and cannot be satisfied by a single argumentative section, leading to the rejection of the appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate, justified request for admission to review based on specific statutory pre-trial conditions; mere citation of cassation grounds without this distinct request does not satisfy the formal requirements for admission.

Keywords

AI generated
cassation appeal admission to review separate request requirement pre-trial conditions formal procedural defect dismissal of appeal justification of admission

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 k.p.c.
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z art. 3986 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 §
Art. 3989 § 1 k.p.c.
określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne,
Art. 102 k.p.c.
Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami
art. 3984 k.p.c
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c.
art. 126 k.p.c
stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c.
art. 130 k.p.c
przewidzianym w art. 130 k.p.c.
art. 3933 § 1 k.p.c
nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 526/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa E. Ż.

przeciwko B. K. i Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej

w P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 maja 2006 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego;

3) oddala wniosek pełnomocnika procesowego powoda - adw. G.

W.-R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

świadczonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrok zaskarżony skargą kasacyjną powoda wydany został w dniu 19 maja

2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna, błędnie nazwana „kasacją”,

spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art.

3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie

w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc

cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,

podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu

pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które

stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem

przewidzianym w art. 130 k.p.c.

Już

wcześniej

przyjęto

w

orzecznictwie,

że

brak

któregokolwiek

z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów

nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art. 130

§ 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu

a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC

2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00,

OSNC 2001, z. 3, poz. 52).

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na

możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego,

a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi

zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku

o przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i

jego

uzasadnienia.

Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi

tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego

do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów,

z pominięciem

wyraźnego,

odrębnego

zaprezentowania

którejkolwiek

z okoliczności spośród wymienionych w art. 398 § 1 k.p.c. i uzasadniających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia

5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). W odniesieniu do

skargi

kasacyjnej

zachowuje

aktualność

utrwalone

orzecznictwo

Sądu

Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 398 4 § 1 k.p.c. mają samodzielny

byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca

2005 r. V CSK 5/05, niepubl; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05

niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wyraźny wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie

przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu,

określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne,

uzasadniające występowanie, ściśle określonej w przepisie ustawy, przesłanki.

Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem

uzasadniona

przez

skarżącego

przy

pomocy

argumentów

jurydycznych

uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V

CSK 18/05). Ponieważ skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest właściwie

rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto

podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn.

akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.

3984 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim

dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu”

i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna powoda nie formułuje wprost wymaganego

wniosku i jego właściwego uzasadnienia, a więc niezbędnego elementu

konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 §

3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami

postępowania kasacyjnego.

Oddalenie wniosku adwokata ustanowionego z urzędu o przyznanie mu

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi (we wniosku błędnie

napisano „powódce”) w postępowaniu kasacyjnym uzasadnione jest tym, że

przyznania

takich

kosztów

nie

uzasadniają

czynności

profesjonalnego

pełnomocnika procesowego, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu

(postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999 r., nr 6,

poz. 123).

jc