Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal interpretation doubts regarding inheritance law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by Y. G. against the lower court's decision denying inheritance to R. G. and E. G. The appellant argued that the lower courts incorrectly evaluated expert opinions and witness testimony regarding the testator's mental state and the document's authenticity. The court found the appeal insufficient because the appellant failed to identify specific legal provisions requiring interpretation or demonstrate serious interpretative doubts. Consequently, the appeal was dismissed as it did not meet the statutory requirements for extraordinary review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on serious doubts regarding the interpretation of legal provisions is admissible only if the appellant specifically identifies the provisions, defines the scope of interpretation, and demonstrates that the doubts are of significant character requiring a Supreme Court ruling.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 495/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku R. G. i E. G.przy uczestnictwie E. S., B. G., G. G., Z. G., B. G., H. T.oraz następców prawnych J. G. – M. G. - L. i Y. G.o stwierdzenie nabycia spadku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Y. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 2 listopada 2017 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
E. G. i R. G. wnieśli o stwierdzenie nabycia przez nich spadku po zmarłej 8 września 2012 r. Z. W. na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia 2 sierpnia 2012 r.Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w O. stwierdził, że spadek po Z. W. z domu G. zmarłej dnia 8 września 2012 roku w L., ostatnio stale zamieszkałej w L., z mocy ustawy nabyli: brat J. G., syn S. i P. w 6/24 części, siostra H. T. z domu G., córka S. i P. w 6/24 części, w miejsce brata C. G., syna S. i J. jego dzieci: Z. P. G., syn C. i W. w 3/24 części oraz G.
G., syn C. i W. w 3/24 części i w miejsce brata E. G., syna S. i J. jego dzieci: Z. G., syn E. i H. w 2/24 części, B. A. G., syn E. i H. w 2/24 części oraz E. S. z domu G., córka E. i H. w 2/24 części. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelacje. W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, uczestnik wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Jego zdaniem w sprawie zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.). Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, Nr 12, poz. 151, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ., z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ. i z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08, nie publ.).Skarżący nie wykazał, aby na tle znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów wystąpiły poważne wątpliwości interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości.
Na podstawie lakonicznego uzasadnienia wniosku, nie sposób nawet ustalić, o jakie przepisy chodzi. Wywody zamieszczone w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych zmierzają zaś do zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sądy oceny opinii biegłego - stwierdzającej, że w chwili wyrażania ostatniej woli spadkodawczyni znajdowała się w stanie pozwalającym na swobodne i świadome powzięcie decyzji - zeznań świadków, jak również oceny, iż dokument obejmujący „ostatnią wolę” został sporządzony własnoręcznie przez spadkodawczynię.
Zarazem wśród podstaw kasacyjnych nie uwzględniono naruszenia przepisów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj