Supreme Court dismisses cassation appeal on inheritance claim due to lack of legal question requiring interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by T. C. against the Regional Court's rejection of his claim for a legacy against B. B. The appellant argued that the lower courts failed to interpret the law regarding forgiveness under inheritance statutes, yet the Supreme Court found no such legal uncertainty. The court determined that the lower courts correctly established the existence of persistent misconduct and the absence of a testamentary act of forgiveness, rendering the appeal inadmissible under procedural law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for consideration if the case does not involve a legal question requiring interpretation or if there are divergences in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 490/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa T. C. przeciwko B. B. o zachowek,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III Ca [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3050 (trzy tysiące pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód - T. C. złożył skargę kasacyjną do wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 marca 2017 r., w którym oddalono apelację powoda, wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 lipca 2016 r. W wyroku tym oddalono żądanie powoda skierowane wobec pozwanej B. B. o wypłacenie zachowku w związku ze śmiercią ojca. W pozwie powoda kwestionowano skuteczność dokonanego w testamencie spadkodawcy (ojca) wydziedziczenia powoda (art. 1008 pkt 3 k.c.). W skardze kasacyjnej powoda podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 1008 pkt 3 k.c. i art. 1010 § 1 k.c.).
Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powód stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwośći lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W związku z tym powód dostrzegł potrzebę odpowiedzi na dwa pytania prawne, sformułowane w pkt III skargi dotyczące instytucji przebaczenia. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia co do istoty sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnień wyroków obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej powoda, zawartą w nich prawną potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi pozwanej na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o zapłatę zachowku nie występują - wbrew stanowisku skarżącego - przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie było bowiem potrzeby rozstrzygania o kwestiach sformułowanych w dwóch pytaniach, przedstawionych w pkt III skargi kasacyjnej.
Oba sądy meriti ustaliły, że stan uporczywego niedopełniania przez powoda obowiązków wobec spadkodawcy (art. 1008 pkt 3 k.c.) istniał zarówno przed datą, jak i po dacie sporządzenia testamentu przez ojca (w dniu 28 listopada 2008 r.; por. s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Z faktu wzjemnego pojednania się powoda z ojcem (w styczniu 2009 r.) i odwiedzin ojca (na przełomie sierpnia i września 2009 r.) Sądy nie wyprowadziły jednak wniosku, iż doszło do aktu przebaczenia w rozumieniu art. 1010 § 1 k.c., który eliminowałby skutki wydziedziczenia testamentowego.
Ustalono bowiem, że do czasu swojej śmierci spadkodawca nie zmienił treści testamentu w tej materii. Tym samym Sąd Okręgowy mógł powołać się na dominujący obecnie pogląd, że skuteczne przebaczenie w rozumieniu art. 1010 § 1 k.c. może nastąpić tylko w wyniku sporządzenia nowego testamentu, odwołania lub modyfikacji poprzedniego (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. oraz §§ 10 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804; zmiana:
Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). jw l.n