Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of grounds and denies lawyer costs due to unprofessional conduct.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by B. D. and A. D. against a judgment to revoke the enforceability of a title. The appellants argued that the lower court's composition was invalid because a judge was improperly excluded from a prior payment case, yet the same composition handled the current execution case without addressing new facts. The court rejected this claim, ruling that the procedural history of the two cases was distinct and the judge's exclusion did not render the current proceedings void. Consequently, the appeal was deemed obviously unfounded, and the costs of the unprofessional legal assistance provided were denied.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 k.p.c.; Art. 379 k.p.c.; Art. 48 k.p.c.; Art. 5 k.c.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. – A cassation appeal is admissible only if specific grounds under Art. 3989 § 1 k.p.c. are present; obviously unfounded appeals violate professional standards and do not justify state-funded legal costs.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 48/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa B. D. i A. D. przeciwko G. W. i J. W.o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 września 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodziz dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 1532/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz oddala wniosek adw. E.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Uzasadniając przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz podstawy skargi pełnomocnik powodów B. i A. D. wskazała na „uchybienie przepisowi art. 379 pkt 4 k.p.c. skutkujące nieważnością postępowania z uwagi na brak kontroli instancyjnej Sądu Apelacyjnego okoliczności obligatoryjnego wyłączenia z mocy prawa z urzędu Sędziego dokonującego rozstrzygnięcia w Sądzie Okręgowym w Łodzi X Wydziale Gospodarczym w osobie SSO Z.
W., w sytuacji gdy uprzednio Sąd w takim składzie osobowym rozstrzygnął w przedmiocie sprawy o zapłatę, która to stanowiła w konsekwencji poprzez przepisanie stanu faktycznego sprawy podwaliny do wydania orzeczenia w niniejszym postępowaniu bez uprzedniego wyjaśnienia nowych okoliczności oraz zarzutów zgłaszanych przez Powódkę”. Powołany w ramach podstaw skargi kasacyjnej art. 5 k.c. również łączony jest z zarzutem nieważności postępowania.Przesłanki nieważności postępowania są enumeratywnie wyliczone w art. 379 k.p.c. Okoliczność, że Sąd w tym samym składzie orzekł w sprawie o zapłatę oraz w sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności nie skutkuje nieważnością postępowania.
Skład sądu orzekającego nie był sprzeczny z przepisami prawa, ani też w rozpoznaniu sprawy nie brał udziału sędzia wyłączony z mocy ustawy. Autorka skargi kasacyjnej nie wskazała nawet, która z przyczyn wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 48 k.p.c., powinna zostać zastosowana. Z samej tylko treści art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy ustawy, w sprawach, w których w instancji niższej brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, prima facie wynika, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
Wyrok wydany w sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności nie jest, w relacji do wyroku wydanego w sprawie o zapłatę, ani wyrokiem wydanym w niższej instancji ani też wyrokiem zaskarżonym. Już z samej tylko treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że jest on oczywiście bezzasadny.Skoro uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania było oczywiście bezzasadne należało orzec, jak w pkt 1 sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). Z tych samych względów nie było podstaw do przyznanie autorce skargi kasacyjnej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Podstawę prawną ich przyznania dla adwokata ustanowionego przez sąd stanowią przepisy § 2 ust.1, 2 zd.1 i ust. 3 w zw. z § 19 - 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami sąd, określając wysokość opłaty za czynności adwokata bierze pod uwagę charakter sprawy, niezbędny nakład i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, (OSNC 1998, nr 3, poz.40) podniósł, że ratio legis ustanowionego przymusu adwokacko-radcowskiego do wnoszenia kasacji (aktualnie skargi kasacyjnej) ma na celu zapewnienie temu środkowi prawnemu odpowiedniego poziomu.
Od adwokata (jako profesjonalisty) wnoszącego skargę kasacyjną należy przeto wymagać nie - jak od laika - tylko minimalnej znajomości przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących skargi kasacyjnej, lecz także znajomości odpowiedniej do pełnionego zawodu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że czynności adwokata ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, wywołując skutek w postaci odrzucenia środka prawnego, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz.123).
Przyjąć należy, że sprzeczne z zasadami profesjonalizmu jest nie tylko sporządzenie przez adwokata środka prawnego podlegającego odrzuceniu albo oczywiście bezzasadnego, jest nim także sporządzenie skargi kasacyjnej, w której uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania jest oczywiście bezzasadne. Adwokat ustanowiony w związku z postępowaniem kasacyjnym, nie mając argumentów, które uzasadniałyby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co w istocie równoznaczne jest ze stwierdzeniem braku podstaw do jej wniesienia, ma możliwość sporządzenia – zamiast skargi kasacyjnej – opinii, o której mowa w art.118 § 5 k.p.c., wnosząc o przyznanie wynagrodzenia zgodnie z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z tych względów wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu kasacyjnym został oddalony.