Supreme Court dismisses cassation appeal as legal interpretation of construction contract consent rules is already established.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the legal issue raised did not warrant further judicial interpretation. The appellant argued for a new definition of investor consent under construction contract laws, but the Court noted that existing precedent already clarifies these provisions regarding tacit consent. Consequently, the appeal was rejected because the established case law provided sufficient guidance without needing a new ruling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 6471 § 5 k.c.; Art. 6471 § 2 k.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the legal interpretation required is already settled by existing case law, even if the appellant claims a need for further clarification of consent conditions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 477/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa "V." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej z siedzibą w S.przeciwko […] E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. dawniej D. Spółka Akcyjna w Ł.z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej R. […] GmbH z siedzibą w A. (Niemcy)o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pozwany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów to jest przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba wypracowania zasad wykładni art. 6471 § 5 k.c. w związku z art. 6471 § 2 k.c. przez określenie warunków jakie powinny być spełnione, aby można mówić o skutecznej zgodzie inwestora na zawarcie umowy o roboty budowlane przez wykonawcę z podwykonawcą.W związku z przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ujętą w sposób przytoczony wyżej, stwierdzić należy, że nie uzasadnia ona przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania.
Wykładnia powołanych przepisów była dokonywana przez Sąd Najwyższy już wielokrotnie, orzecznictwo wyjaśnia treść tych przepisów w sposób przystępny, wskazując również okoliczności faktyczne mogące skutkować ustaleniem, że doszło do wyrażenia zgody przez inwestora również w sposób konkludentny (por. uchwałę (7) Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08, OSNC 2008, Nr 11, poz. 121; wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2008 r. IV CSK 323/08; z dnia 3 października 2008 r. I CSK 123/08; z dnia 6 października 2010 r., II CSK 210/10, OSNC 2011, Nr 5, poz. 59; z dnia 18 czerwca 2015 r.
III CSK 370/14; z dnia 4 lutego 2011 r. III CSK 152/10; z dnia 24 stycznia 2014 r. V CSK 124/13; z dnia 16 kwietnia 2014 r., V CSK 296/13; - nie publ.). Linia orzecznicza jest ugruntowana i w sytuacji gdy skarżący nie przedstawia żadnych istotnych argumentów, które wskazywałyby na potrzebę zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy po raz kolejny, brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z przyczyny wskazanej przez skarżącego.W świetle powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:
Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). l.n