Legislator Case Law & Legislation
II CSK 477/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding cumulative debt participation.

Case Number II CSK 477/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a defendant company against a lower court ruling declaring a lease and easement invalid. The appellant argued that the Supreme Court's prior binding interpretation of cumulative debt participation under Article 59 of the Civil Code created a significant legal issue requiring re-examination. The court rejected this claim, noting that the prior decision merely established the possibility of appropriately applying specific lease provisions rather than mandating their direct application, thus failing to meet the threshold for cassation review under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, or reveals procedural invalidity; mere disagreement with a binding precedent's application of specific provisions does not constitute a significant legal issue.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue binding precedent cumulative debt participation appropriate application of law Code of Civil Procedure lease contract validity

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Określone w art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
akt II CSK 230/12) przesądził w sposób wiążący dla Sądu Apelacyjnego (art. 39820 k.p.c.), że powódka mogła skutecznie dochodzić swojego roszczenia z powołaniem się na art.
Art. 59 k.c.
Sprowadzone ono zostało do potrzeby ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych do występowania na podstawie art. 59 k.c. z żądaniem uznania umowy za bezskuteczną w świetle instytucji kumulatywnego przystąpienia do długu.
Art. 698 k.c.
Art. 704 k.c.
698 i art. 704 k.c. do umów nienazwanych mających za przedmiot korzystanie z nieruchomości.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
art. 3989 § 2 k.p.c
Określone w art. 3989 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 477/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.‎przeciwko "M." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. i E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.‎o uznanie umów najmu i służebności przesyłu za bezskuteczne,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej "M."Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I ACa 209/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej "M." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. na rzecz strony powodowej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3989 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. – zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością – może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej skardze kasacyjnej strony pozwanej obszerny (s. 4-9) wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie dowodzi wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego przewidzianego w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadzone ono zostało do potrzeby ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych do występowania na podstawie art. 59 k.c. z żądaniem uznania umowy za bezskuteczną w świetle instytucji kumulatywnego przystąpienia do długu.

W takim ujęciu nie można przyjąć wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego, ponieważ orzekający w tej sprawie Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt II CSK 230/12) przesądził w sposób wiążący dla Sądu Apelacyjnego (art. 39820 k.p.c.), że powódka mogła skutecznie dochodzić swojego roszczenia z powołaniem się na art. 59 k.c.W powołanym wyroku Sądu Najwyższego, wiążącego Sąd Apelacyjny dokonaną w nim wykładnią prawa, przesądzono jedynie o możliwości „odpowiedniego” stosowania m.in. art. 698 i art. 704 k.c. do umów nienazwanych mających za przedmiot korzystanie z nieruchomości.

Istota odpowiedniego stosowania przepisu prawa polega zarówno na jego stosowaniu ale z odpowiednimi modyfikacjami, jak również na jego niestosowaniu w konkretnej sytuacji, uzasadnionej np. potrzebą zachowania stabilności łączącego strony stosunku prawnego przez ograniczenie przyczyn skutkujących jego zakończeniem, a przewidzianych tym przepisem.Ponieważ skarżąca twierdzi, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna strony pozwanej nie przedstawia na s. 8-9 przekonywającego uzasadnienia przesłanki „oczywistości” skargi, ponieważ przesądzenie przez Sąd Najwyższy o możliwości odpowiedniego stosowania przepisów o umowie dzierżawy skarżąca błędnie utożsamia z obowiązkiem stosowania wprost tych przepisów. Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. (Dz.

U. 2013, poz. 461).