Legislator Case Law & Legislation
II CSK 463/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious procedural violation prima facie.

Case Number II CSK 463/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the alleged procedural violations were not sufficiently obvious to warrant review. The appellant argued for a specific interpretation of civil code provisions, but the court found no prima facie evidence of an obvious breach of law. Consequently, the appeal was rejected because the required threshold for admissibility under the Code of Civil Procedure was not met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates an obvious violation of substantive or procedural law that is evident from basic legal knowledge without complex analysis.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility obvious violation of law prima facie evidence procedural law breach code of civil procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 3984 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.
art. 39813 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym nie może bowiem wyjść poza granice zaskarżenia i podstawy skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.); związany jest też ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia (art.
art. 39813 § 2 k.p.c.
39813 § 1 k.p.c.); związany jest też ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3983 § 3 k.p.c.
Zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 228 § 1 i 2 k.p.c.
Są to fakty powszechnie znane lub znane sądowi urzędowo (art. 228 § 1 i 2 k.p.c.), fakty przyznane w toku postępowania, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości lub niezaprzeczone (art.
art. 229 i 230 k.p.c.
228 § 1 i 2 k.p.c.), fakty przyznane w toku postępowania, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości lub niezaprzeczone (art. 229 i 230 k.p.c.) i domniemania faktyczne (art.
art. 231 k.p.c.
229 i 230 k.p.c.) i domniemania faktyczne (art. 231 k.p.c.).
art. 328 § 2 k.p.c.
oraz naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. nie może być skuteczne.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 19 ust.
§ 19 ust. 1, § 2 ust. 3, § 6 pkt 6 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz § 19 ust. 1, § 2 ust. 3, § 6 pkt 6 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 463/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa M. O. ‎przeciwko S. […] w Ł. ‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej P. […] Spółki Akcyjnej w W. Oddział w Ł. ‎o zadośćuczynienie i rentę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa […] zmienionego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa […] 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) przyznaje ze Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w […] na rzecz radcy prawnego E. C. wynagrodzenie w kwocie 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych podwyższone o stawkę podatku VAT, tytułem udzielenia powódce nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Na etapie badania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy nie analizuje zasadności podstaw skargi kasacyjnej, nie mniej jednak rozważa, czy pozostają one w związku z przytoczonymi przez skarżącego przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym nie może bowiem wyjść poza granice zaskarżenia i podstawy skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.); związany jest też ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia (art. 39813 § 2 k.p.c.).

Zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oznacza również niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na te błędy postępowania, które dotyczą bezdowodowego ustalenia przez sąd faktów stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Są to fakty powszechnie znane lub znane sądowi urzędowo (art. 228 § 1 i 2 k.p.c.), fakty przyznane w toku postępowania, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości lub niezaprzeczone (art. 229 i 230 k.p.c.) i domniemania faktyczne (art. 231 k.p.c.).

Stąd też oparcie wniosku w znacznej mierze na argumentach dotyczących niezastosowania art. 231 k.p.c. oraz naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. nie może być skuteczne. Uzasadnienie wniosku w pozostałej części zawiera krótką polemikę ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji w zakresie zastosowania art. 415 i 416 w zw. z art. 355 k.c., bez dokonania pogłębionego wywodu prawnego co do oczywistości zarzucanej błędnej wykładni tych przepisów. Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów procesowego mającej charakter oczywisty i widoczny prima facie, bez potrzeby przeprowadzania złożonych analiz i rozważań.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 19 ust. 1, § 2 ust. 3, § 6 pkt 6 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. z 2013, poz. 490).