Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues already resolved in prior precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the legal questions were already settled by existing case law. The appellants argued that Article 3052 of the Civil Code required new criteria for compensation regarding easements, but the Court noted this issue had been definitively addressed in a 2013 decision. Consequently, the appeal was rejected under Article 3989 of the Civil Procedure Code, and the losing parties were ordered to pay the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the legal issues raised have already been resolved in its prior case law, without the need for a new interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 46/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku A. J. i B. J.przy uczestnictwie G. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 września 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskimz dnia 8 września 2014 r., sygn. akt V Ca 68/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika postępowania kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Pełnomocnik wnioskodawców A. i B. J. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 września 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. Uzasadniając przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania pełnomocnik wnioskodawców wskazał, że art. 3052 § 1 k.c. w zw. z art. 3051 k.c. wywołuje poważne wątpliwości i rozbieżność w orzecznictwie sądowym.
W ocenie autora skargi kasacyjnej konieczne jest „określenie możliwe ścisłych kryteriów przy pomocy których sądy powszechne mogłyby indywidualizować (odpowiednie wynagrodzenie) za ustanowienie służebności przesyłu, a dalej: wskazania czy właścicielowi nieruchomości obciążonej należy się wynagrodzenie za uszczuplenie uprawnień właścicielskich w strefie kontrolowanej przewidzianej dla gazociągów w aktach podustawowych rangi rozporządzeń (…) lub w strefie ochronnej przewidzianej w aktach prawa miejscowego (miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego), o których jest też mowa w planach realizacyjnych inwestycji”.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżność w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 nie publ.).
Nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy w pewnej kwestii wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. Podniesione w skardze kasacyjnej wątpliwości zostały już rozstrzygnięte. W postanowieniu z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12, nie publ., Sąd Najwyższy stwierdził, że: „Brak w art. 3052 § 2 k.c. kryteriów określenia rozmiaru wynagrodzenia oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi swobodę polegającą na indywidualizacji ocen w tym zakresie, formułowanych na podstawie określonego stanu faktycznego, które mogą także wynikać z ogólnych reguł porządku prawnego”.
W świetle przytoczonego poglądu nie wywołuje wątpliwości, że w odniesieniu do różnych rodzajów i parametrów infrastruktury przesyłowej oraz rodzajów nieruchomości obciążonych, zakres terytorialny służebności przesyłu może się różnić. Podobnie druga z kwestii podniesionych w skardze kasacyjnej została już rozstrzygnięta. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie wywołuje wątpliwości, że strefa ochronna jest elementem ograniczenia prawa własności nieruchomości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., II CSK 69/13, OSNC 2014 nr 9 poz. 91 i powołane w motywach orzeczenia Sądu Najwyższego).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z § 7 pkt. 3 w zw. z 12 ust. 4 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).