Supreme Court dismisses cassation appeal as no important legal issue exists regarding expert opinion or environmental damage scope.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the defendant's cassation appeal against a partial judgment from the Poznań Court of Appeal. The appellant argued that the expert's valuation report required professional organization review and that noise pollution should be considered in environmental damage calculations. The court found these claims did not constitute important legal issues because the lower court properly verified the expert's methodology and the Supreme Court had already established the scope of compensable damages in similar cases.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless an important legal issue exists, as the lower court's verification of the expert's methodology and the established precedent on environmental damage scope satisfy the requirements for a final decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 449/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa K. P. i D. P.przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniuz dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt I ACa 611/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Zaskarżając wyrok częściowy Sądu Apelacyjnego z dnia 8 marca 2016 r. strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015.1774 – dalej:
„u.g.n.”) w zw. z art. 157 ust. 3 i art. 156 ust. 1 tej ustawy oraz art. 278 § 1 k.p.c., a także naruszenie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2016.672 – dalej: „u.p.o.ś.”) w zw. z art. 361 § 1 k.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana uzasadniła występowaniem w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych – po pierwsze, czy opinia biegłego sądowego dotycząca obniżenia wartości nieruchomości stanowi operat szacunkowy podlegający ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, a po drugie, czy ustalając odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. należy brać pod uwagę generowane przez zakład immisje (hałas), gdy zakład oddziaływał w stopniu równym lub wyższym na środowisko także już przed ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie podniesione w skardze kasacyjnej tych warunków nie spełniają.Zagadnienie charakteru opinii biegłego nie ma znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, skoro – jak skarżący sam wskazał – jeśli biegły sądowy sporządzający opinię w formie operatu szacunkowego powołany został przez sąd, tylko sąd może zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego (art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n.).
Sąd Apelacyjny – wbrew twierdzeniom skarżącego – dokonał weryfikacji opinii biegłego. Przeprowadził dowód z uzupełniających opinii biegłego, ustnej i pisemnej, odnoszących się do zarzutów co do metodologii stosowanej przez biegłego, zawartych w przedstawionych przez stronę pozwaną prywatnych opiniach. Sąd Apelacyjny uznał uzupełniającą opinię biegłego za przekonywającą. W zaskarżonym wyroku nie analizowano opinii biegłego w świetle art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. W konsekwencji nie można przyjąć, że w sprawie występuje wskazane w skardze zagadnienie prawne dotyczące art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n.Wymagań istotnego zagadnienia prawnego nie spełnia także kwestia zakresu szkody podlegającej naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś.
Sąd Najwyższy zajmował już w tej kwestii stanowisko na skutek skarg kasacyjnych tego samego pozwanego w sprawach dotyczących odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. (wyroki z dnia 24 listopada 2016 r., II CSK 100/16 oraz II CSK 113/16). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego (por. wyroki z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 602/10, z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 509/11, OSNC 2013, nr 2, poz. 26, z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CSK 578/12, OSNC 2014, nr 4, poz.
47) ograniczenie prawa własności spowodowane ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania jest tylko jednym z elementów składających się na szkodę w rozumieniu art. 129 ust. 2, ale szkody tej nie wyczerpuje. Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnie sąd, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. db