Polish Supreme Court dismisses appeal as no significant legal issue exists regarding expert opinion or environmental damage.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by the defendant against the lower court's partial judgment. The defendant argued that the expert opinion on property devaluation required professional re-evaluation and that environmental noise should be considered in calculating damages under environmental law. The court determined that neither the nature of the expert report nor the scope of compensable environmental damage constituted a significant legal issue requiring Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as the questions raised regarding expert opinions and environmental damage do not meet the threshold of unresolved legal disputes or serious interpretative doubts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 446/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa B. L. i J. L.przeciwko Portowi Lotniczemu P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Zaskarżając wyrok częściowy Sądu Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r. strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015.1774 - dalej:
„u.g.n.”) w zw. z art. 157 ust. 3 i art. 156 ust. 1 tej ustawy oraz art. 278 § 1 k.p.c., naruszenie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2016.672 -dalej: „u.p.o.ś.”) w zw. z art. 361 § 1 k.c., naruszenie art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. oraz naruszenie art. 381 k.p.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana uzasadniła występowaniem w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych - po pierwsze, czy opinia biegłego sądowego dotycząca obniżenia wartości nieruchomości stanowi operat szacunkowy podlegający ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, a po drugie, czy ustalając odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. należy brać pod uwagę generowane przez zakład immisje (hałas) w sytuacji, gdy zakład oddziaływał w stopniu równym lub wyższym na środowisko przed ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie podniesione w skardze kasacyjnej tych warunków nie spełniają. Charakter opinii biegłego jako operatu szacunkowego w rozumieniu art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego występującego w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny uznał wniosek strony pozwanej o weryfikację prawidłowości opinii biegłego oparty na art. 157 u.g.n. za nieuzasadniony oraz spóźniony i z tych przyczyn go nie uwzględnił.
Ewentualna odpowiedź Sądu Najwyższego na przedstawione przez skarżącego pierwsze pytanie nie miałaby znaczenia dla oceny stanowiska Sądu Apelacyjnego ani dla rozstrzygnięcia sprawy (por. post. SN z dnia 21.12.2016 r., II CSK 374/16).Przesłanki istotnego zagadnienia prawnego nie spełnia także kwestia szkody podlegającej naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. Sąd Najwyższy zajmował już stanowisko w tej kwestii na skutek skarg kasacyjnych tego samego pozwanego w sprawach o odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. (por. wyroki z dnia 24 listopada 2016 r., II CSK 100/16 oraz II CSK 113/16).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego (por. wyroki z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 602/10, z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 509/11, OSNC 2013, nr 2, poz. 26, z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CSK 578/12, OSNC 2014, nr 4, poz.
47) ograniczenie prawa własności spowodowane uchwaleniem obszaru ograniczonego użytkowania jest tylko jednym z elementów składających się na szkodę w rozumieniu art. 129 ust. 2, ale szkody tej nie wyczerpuje. Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnie sąd, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. jw