Supreme Court dismisses cassation appeal as it lacks abstract legal questions and is merely a dispute over evidence application.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the lower court's decision regarding the acquisition of ownership through possession. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed evidence concerning the nature of the possession, claiming a need for legal interpretation of relevant statutes. The court rejected this, ruling that the dispute involved only the application of law to specific facts rather than an abstract legal question requiring interpretation under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it merely disputes the factual application of law without raising abstract legal questions or serious doubts regarding the interpretation of statutes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 44/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J. W.przy uczestnictwie A. W., A. W., A. G., S. W. i W. M.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania A. W.od postanowienia Sądu Okręgowego w P.z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano potrzebę wykładni przepisów prawa oraz oczywistą jej zasadność.
Po pierwsze, skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Wywód w tym zakresie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu II instancji co do przyjęcia samoistnego charakteru posiadania wnioskodawcy. Wynika przede wszystkim z odmiennej oceny dowodów mających świadczyć o tym charakterze posiadania. W takim zakresie można polemizować z zaskarżonym rozstrzygnięciem, lecz w ramach zarzutów kasacyjnych – z lektury zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożono w nim lub zastosowano prawo. Przyjęta w orzeczeniu ocena dowodów jest niewątpliwie jedną z dopuszczalnych w tym stanie faktycznym.
Po drugie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości nie jest uzasadniony. Wskazano bowiem jedynie ogólnie przepisy o posiadaniu i zasiedzeniu, nie wykazano jurydycznych wątpliwości co do ich wykładni, a jedynie wątpliwości co do ich zastosowania w tym konkretnym stanie faktycznym. Tymczasem w przesłance potrzeby wykładni przepisów mającej uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania chodzi o wątpliwość abstrakcyjną, jurydyczną, a nie aplikacyjną.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj