Legislator Case Law & Legislation
II CSK 397/17 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issues and failure to prove obviousness of appeal grounds.

Case Number II CSK 397/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review, citing non-compliance with Article 3989 of the Code of Civil Procedure. The appellants failed to demonstrate a significant legal issue, a need for statutory interpretation, or a divergence in case law regarding burden of proof and property possession. Consequently, the court determined that the appeal lacked the necessary public law prerequisites for admission.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts or divergences in case law, invalidity of proceedings, or obvious justification of the appeal.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue divergence in case law burden of proof obviousness of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania dwóch pytań w przedmiocie rozkładu ciężaru dowodu.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
5 skargi na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skarżący nie przekonali zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). aj l.n
art. 3984 § 2 k.p.c
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
5 skargi na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 172 k.c
Twierdzenie o różnorodności orzeczeń wydawanych na podstawie art. 172 k.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 397/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku W. G. i M. G. ‎przy uczestnictwie M. S., A. S., K. S. i Skarbu Państwa - Starosty S. ‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 grudnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania M. S., A. S. i K. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez uczestników postępowania skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na s. 5 skargi na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania dwóch pytań w przedmiocie rozkładu ciężaru dowodu.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w odrębnym uzasadnieniu wniosku od uzasadnienia podstaw kasacyjnych aczkolwiek, skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie analizy jurydycznej zawartej w uzasadnieniu wniosku i w odniesieniu do tej konkretnej przesłanki.Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 172 k.c., ani też – poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie Sądów co do wykładni powyższego przepisu, ani nie wskazała judykatów mających być źródłem takiej rozbieżności.

Twierdzenie o różnorodności orzeczeń wydawanych na podstawie art. 172 k.c. w oparciu o różnorodną ocenę charakteru posiadania nieruchomości nie dowodzi występowania rozbieżności w orzecznictwie.Ponieważ skarżący także twierdzą na s. 5, że ich skarga jest oczywiście uzasadniona, powinni przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna uczestników nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego w stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów – a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach – wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonali zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). aj l.n