Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of important legal issue under Civil Procedure Code Art. 3989 § 1.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ordering the payment of procedural costs and attorney fees. The appellant raised abstract questions regarding the valuation of property sold at auction and the liability of court experts, but failed to link these to specific legal controversies. The court ruled that the questions were merely matters of subsumption regarding established facts rather than issues requiring a universal legal interpretation or resolving significant judicial discrepancies.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises an important legal issue with serious interpretative doubts or conflicting case law, not merely questions of fact subsumption under established statutes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 372/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa A.K. przeciwko M.Z. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;
3) przyznaje adwokat K.M. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł podwyższoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bez powołania się na konkretną podstawę spośród wymienionych wyżej, a w ramach uzasadnienia tego wniosku wskazała na konieczność rozważenia przez Sąd kwestii:
„1) czy w świetle dyspozycji art. 415 k.c. i art. 361 § 2 k.c. szkodę poniesioną z tytułu sprzedaży nieruchomości według ceny ustalonej w wadliwej opinii biegłego sądowego ustala się na podstawie rzeczywistej wartości nieruchomości ustalonej na podstawie cen transakcyjno-rynkowych nieruchomości spełniających kryteria nieruchomości podobnych czy też na podstawie ceny, którą można uzyskać ze sprzedaży tej konkretnej nieruchomości?;
2) czy w świetle art. 415 k.c. na odpowiedzialność deliktową biegłego sądowego wydającego opinię w przedmiocie wyceny nieruchomości na potrzeby toczącego się postępowania egzekucyjnego mają wpływ zaniechania ze strony właściciela wycenianej nieruchomości w postaci niezaskarżenia decyzji organów egzekucyjnych ustalających wartość nieruchomości przyjętej jako podstawa do określenia ceny wywoławczej podczas licytacji zgodnie z wnioskami opinii biegłego? 3) za pomocą jakich środków dowodowych należy ustalić szkodę poniesioną przez właściciela nieruchomości sprzedanej według ceny ustalonej w wadliwym operacie szacunkowym wydanym przez biegłego sądowego na potrzeby postępowania egzekucyjnego w świetle art. 415 k.c., art. 361 § 2 w zw. z art. 6 k.c.?”.Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu i podanie, które z nich występują w sprawie oraz uzasadnienie tego stanowiska (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nieopubl.).
Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nieopubl.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że - chociażby ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki - wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie.Pytania sformułowane w uzasadnieniu wniosku powódki o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mają cech zagadnień prawnych wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ma mieć poważny, istotny i uniwersalny charakter. Powinno wywoływać zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne, o których Sąd Najwyższy nie miał okazji jeszcze się wypowiedzieć.
Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego powinno być konieczne dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie, w której wniesiona została skarga kasacyjna, ale i dla rozwoju judykatury. Skarżący oprócz samego sformułowania zagadnienia powinien przedstawić też argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie powinno być istotne z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu dla systemu prawa. Nie może mieć ono zatem charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi o kwalifikację prawną szczegółowych elementów podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 2015 r., V CSK 598/14, nieopubl.).
Pytania zadane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odnoszą się wyłącznie do subsumpcji ustalonych w sprawie faktów pod przepisy prawa, z których powódka wywodziła roszczenie. W ramach sformułowanych pytań powódka pominęła zupełnie okoliczność, że wyceniana przez pozwaną nieruchomość była sprzedawana na licytacji prowadzonej według przepisów o egzekucji sądowej. Przepisy te zakładają, że cena wywołania będzie niższa od sumy oszacowania (art. 965 k.p.c., art. 983 k.p.c.) i tak samo cena, za którą nieruchomość może być przejęta na własność (art. 982 § 3 k.p.c. i art. 984 § 1 k.p.c.).
Cena uzyskana za nieruchomość jest kształtowana przez oferty (postąpienia) licytantów. O atrakcyjności rynkowej nieruchomości trzeba zatem wnioskować z uwzględnieniem tego, jakim zainteresowaniem nieruchomość cieszyła się wśród potencjalnych nabywców licytacyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu.O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu powódkę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono stosownie do § 2 ust. 1, § 4 ust. 1, § 8 pkt 7, § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. o ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714 ze zm.). jw