Cassation appeal dismissed for failure to meet procedural requirements and lack of legal controversy.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal, refusing to accept it for review due to the appellant's failure to properly substantiate the legal grounds required by law. The appellant failed to demonstrate that the lower court's decision involved a serious legal controversy or required a specific interpretation of the law, as mandated by the Civil Procedure Code. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the strict procedural standards necessary for its admission to the cassation stage.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant explicitly requests its acceptance and provides a separate, deep legal argumentation demonstrating that the case involves a serious legal controversy or requires a specific interpretation of the law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 347/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.przeciwko J. C.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza na rzecz powódki od pozwanego kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. Wyjaśnienie przedstawionego problemu musi być konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy i pozostawać w związku z podstawami skargi, wiążącym z mocy art. 39813 § 2 k.p.c. ustalonym stanem faktycznym oraz podstawą zaskarżonego orzeczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ., z dnia 21 maja 2013 r., I CSK 53/13, nie publ.).
Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).Przedstawione zagadnienia prawne, zarówno dotyczące kwestii przepisów postępowania, jak i głównie związane z związane z możliwością zastosowania wezwania do próby ugodowej (art. 184 k.p.c.) jako możliwością przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia wywodzonego z weksla (art. 123 § 1 k.c.) w warunkach przedstawionych przez skarżącego, w uzasadnieniu nie zawiera ani argumentów prawnych ani okoliczności wskazujących na konieczność wykładni przepisów prawnych przemawiających za przyjęciem skargi do rozpoznania.
Skarżący pomija zarówno treść art. 71 prawa wekslowego, jak i związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia(art. 39813 § 2 k.p.c.), z których wynikają fakty związane z treścią wezwania do próby ugodowej zarówno co do kwot w niej podanych oraz objęciem nią zarówno wierzytelności wynikającej ze stosunku podstawowego i wekslowego. W uzasadnieniu wniosku zawiera też niedopuszczalne wnioski o dokonanie przez Sąd Najwyższy interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego w celu zobligowania Sądów meriti do badania kwestii wady oświadczenia woli, co w istocie stanowi naruszenie art. 3983 § 3 k.p.c. Samo stanowisko pozwanego we wskazanych przez niego kwestiach, bez przytoczenia obowiązujących poglądów prawnych, nawet rozbieżnych, nie pozwala na uznanie, że mają one poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne, a ich rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury.
Wskazana jednym zdaniem oczywista zasadność skargi kasacyjnej z uwagi na przytoczone zagadnienia prawne nie pozwala na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). jw