Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and failure to cite specific law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the District Court's decision on marital property division. The appellant failed to demonstrate an obvious legal error as required by law, merely repeating factual disputes and value assessments excluded from cassation review. Consequently, the court rejected the appeal and awarded legal aid fees to the opposing counsel.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to prove an obvious legal error, as mere repetition of factual disputes or general assertions of law without specific statutory citations does not satisfy the admissibility requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 307/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku K.P. przy uczestnictwie J.P. o podział majątku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje adwokat A.N. od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w S. kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych powiększoną o podatek VAT z tytułu wynagrodzenia za udzielenie uczestnikowi postępowania nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, 3) przyznaje adwokat H.L. od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w S. kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o podatek VAT z tytułu udzielenia wnioskodawczyni nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
UZASADNIENIE
W sprawie z wniosku K.P. przy udziale J.P. o podział majątku, Sąd Rejonowy w S., postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. ustalił skład majątku wspólnego uczestników w postaci prawa do nieruchomości położonej w S. i opisanej w postanowieniu, o wartości 323 000 złotych, prawa własności lokalu mieszkalnego, położonego w S., opisanego w postanowieniu, o wartości 193 000 złotych, prawa nieruchomości zabudowanej garażem, położonej w S., opisanej w postanowieniu, o wartości 22 000 złotych oraz papierów wartościowych o wartości 961,60 złotych; oddalił wniosek o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym, ustalił, że udziały małżonków w majątku wspólnym są równe; dokonał podziału majątku wspólnego małżonków P. w ten sposób, że pierwszą i trzecią wskazaną nieruchomość oraz papiery wartościowe przyznał na wyłączną własność J.P., drugą nieruchomość – K.P. i na jej rzecz zasądził od J.P. spłaty w wysokości 76 480,80 złotych w dwóch ratach; oddalił wnioski w pozostałym zakresie oraz orzekł o kosztach postępowania.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 46 k.r.o. w związku z art. 1035, art. 210 k.c. oraz art. 567 i art. 684 k.p.c.W wyniku rozpoznania apelacji uczestnika postępowania, Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że obniżył wartość dwóch pierwszych nieruchomości do kwot: 260 000 złotych i odpowiednio 184 000 złotych oraz przyznał pierwszą nieruchomość i papiery wartościowe na rzecz J.P., a nieruchomość drugą i trzecią K.P., zmniejszył spłaty uczestnika na rzecz wnioskodawczym do kwoty 27 480,80 złotych, dzielą je na 46 rat, oddalił apelację w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.W skardze kasacyjnej uczestnik zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie zaskarżonym postanowieniem (nie wyrokiem, jak kilkakrotnie pisze pełnomocnik uczestnika) przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 k.r.o. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy uczestnik w większym stopniu przyczynił się do powstania majątku wspólnego, a także art. 212 § 3 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i rozłożenie spłaty na 46 rat.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie po uchyleniu tego postanowienia w całości orzeczenie co do istoty sprawy po myśli uczestnika, a także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawczym wniosła o odrzucenie skargi albo odmówienie jej przyjęcia, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3981 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, po powołaniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazane jest „rażące, oczywiste naruszenie przez Sąd Okręgowy Apelacyjny w (…) przepisów prawa".
Następnie jest to powtórzone w kolejnym zdaniu, że „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo, a mianowicie przepisy prawa materialnego" i powołane są art. 43 § 2 k.r.o. oraz art. 212 § 3 k.c., po czym jest sformułowane uzasadnienie wniosku. Niestety sprowadza się ono do powtórzenia zarzutów i podstaw kasacyjnych, a nie tłumaczy oczywistego uzasadnienia skargi. Stanowi przede wszystkim polemikę z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów, co jest wykluczone w skardze kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Skarżący nie zauważył, że w orzecznictwie i doktrynie jest od dawna utrwalone i znane stanowisko co do znaczenia odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 398 § 2 k.p.c.) i treści takiego uzasadnienia, a także dowiedzenia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., w przypadku tego wniosku odnośnie do pkt 4, traktującego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Oczywistość ta nie została w żadnym stopniu wykazana, więc nie można uznać spełnienia przesłanki określonej w tym przepisie.Należy też zwrócić uwagę na wadliwość ustalenia przez uczestnika wartości przedmiotu sporu, który nie uwzględnił połowy podanej kwoty lub powyżej niej, skoro uważał, że udziały w majątku wspólnym małżonków są nierówne i wyższe dla niego, ale nie obejmująca wartości całego majątku (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2016 r., III CSK 176/16).W odniesieniu do odpowiedzi na skargę kasacyjną zwrócić należy z kolei uwagę na argumentację pełnomocnika z urzędu wnioskodawczyni, powołującą się na brak zagadnienia prawnego, który winien zostać rozpatrzony przez Sąd Najwyższy, w sytuacji, gdy we wniosku uczestnika o przyjęcie skargi do rozpoznania nie ma powołania się na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a wyłącznie na oczywistą zasadność skargi, która nie została zauważona w tej odpowiedzi.Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o wynagrodzeniu dla pełnomocników z urzędu na podstawie § 4 ust. 1, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1806). jw