Legislator Case Law & Legislation
II CSK 302/19 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding personal rights violation scope.

Case Number II CSK 302/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the lower court incorrectly applied civil code provisions by limiting personal rights violations to direct attacks on personal traits rather than the act itself. The court found the legal question raised by the appellant insufficiently abstract and not significant enough to warrant Supreme Court review, as the lower court's decision relied on a comprehensive factual analysis rather than a specific legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to demonstrate a genuine need for a unified legal interpretation or a serious legal doubt.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue of general importance, serious legal doubts, or requires a change in established case law, and the legal question must be formulated abstractly without reference to specific factual circumstances.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue personal rights violation abstract legal question Supreme Court review civil code provisions uniform legal interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
o złożenie oświadczenia oraz zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 10 000 zł na wskazany cel społeczny.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W tej sytuacji nie można uznać, że rozstrzygnięcie przedstawionego przez skarżącego zagadnienia prawnego ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
oraz - co do kosztów postępowania - na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
oraz - co do kosztów postępowania - na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
108 § 1 w związku z art. 39821 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
o złożenie oświadczenia oraz zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 10 000 zł na wskazany cel społeczny.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 302/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z powództwa Z. F.‎przeciwko S. D.‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1260 (tysiąc dwieście sześćdziesiąt) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację powoda – Z. F. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 stycznia 2018 r. oddalającego jego powództwo przeciwko S. D. o złożenie oświadczenia oraz zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 10 000 zł na wskazany cel społeczny.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jego zdaniem, w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia, czy art. 23 i 24 k.c. dają podstawę do przyjęcia koncepcji, zgodnie z którą naruszenie dóbr osobistych może być kwalifikowane już z perspektywy konstrukcji wypowiedzi; w szczególności ujęcia, w ramach którego naruszenie to jest wykluczone, jeśli wypowiedź formalnie odnosi się do zachowania osoby, a nie bezpośrednio do jej cech.

W ocenie skarżącego, taka interpretacja rodziłaby nadmiernego zawężenia ochrony przed naruszeniem dóbr osobistych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.; z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, nie publ.).

Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, nie publ. oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.).

Istotne zagadnienie prawne należy sformułować w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.; z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, nie publ. oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.).Wskazane przez powoda zagadnienie prawne nie czyni zadość powyższym wymaganiom.

Przede wszystkim dlatego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby o oddaleniu apelacji powoda przesądzić miała ocena Sądu Apelacyjnego, iż już sam sposób konstrukcji wypowiedzi przez pozwanego - zarzuty ad rem a nie ad personam - wykluczał przyjęcie, iż wypowiedź ta mogła naruszać dobra osobiste powoda. Wprawdzie niektóre fragmenty rzeczywiście mogłyby sugerować takie stanowisko - co w części było spowodowane perswazyjnym odwoływaniem się do definicji naruszenia dobra osobistego formułowanej przez powoda - jednakże całościowa analiza pozwala stwierdzić, że decydujące znaczenie miała dokonana przez Sąd Odwoławczy, szersza analiza treści wypowiedzi pozwanego i kontekstu sytuacyjnego, w którym zostały sformułowane.

Sąd bowiem podkreślał ich ocenny, krytyczny i perswazyjny charakter, ukierunkowanie na zakwestionowanie sformułowanych przez powoda zarzutów i sądów, znajomość tych zarzutów przez kadrę naukową Wydziału (co zapewniało możliwość wyrobienia sobie własnej opinii, zbieżnej z oceną pozwanego albo od niej odbiegającej), przyczyny ich sformułowania (brak odpowiedzi powoda na kierowane doń pytania), poszanowanie godności powoda, wyrażające się także w interweniowaniu przez pozwanego, gdy inni uczestnicy posiedzenia kierowali do powoda uwagi ad personam czy też przyznawaniu mu racji w niektórych aspektach.

W tej sytuacji nie można uznać, że rozstrzygnięcie przedstawionego przez skarżącego zagadnienia prawnego ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 ust. 2 w związku z § 8 ust. 1 pkt 2 w związku z § 8 ust. 2 i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw