Legislator Case Law & Legislation
II CSK 264/17 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error regarding good morals clause application.

Case Number II CSK 264/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against the lower court's judgment regarding the registration of a notarial deed. The appellant argued that the lower court clearly violated the law by applying the good morals clause, but the court found no such obvious error. The court decided that the lower court had a wide margin of discretion in evaluating the deed's compatibility with social norms, and the appellant failed to demonstrate a clear legal violation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 58 § 2 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it involves an obvious error in the application of law; the lower court enjoys a wide margin of discretion when assessing the compatibility of legal acts with the principles of good morals.

Keywords

AI generated
cassation appeal good morals clause obvious legal error margin of discretion notarial deed civil procedure code legal review

Cited Legislation

AI generated
Art. 58 § 2 k.c.
Przy dokonywaniu kontroli czynności prawnych na podstawie art. 58 § 2 k.c., należy mieć na uwadze jej podwójny aspekt.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Jeżeli odpowiedź na skargę kasacyjną wskazuje argumentację nieodnoszącą się do przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c. a ponadto zawiera sprzeczny z zasadami profesjonalizmu wniosek o oddalenie skargi w ramach kompetencji Sądu Najwyższego przyznanych w art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., to istnieją podstawy do uznania, że koszty związane z jej wniesieniem nie były kosztami celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił wniosek o ich zasądzenie (art.
Art. 102 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił wniosek o ich zasądzenie (art. 102 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 58 § 2 k.c
Przy dokonywaniu kontroli czynności prawnych na podstawie art. 58 § 2 k.c., należy mieć na uwadze jej podwójny aspekt.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00
wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2016 r., I CSK 16/15
Z konieczności zachowania równowagi między tymi elementami wynika postulat stosowania klauzuli generalnej zasad współżycia społecznego w przypadkach wyjątkowych, w których ma ono mocne uzasadnienie aksjologiczne (wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2016 r., I CSK 16/15).
I CSK 16/15
Supreme Court dismisses cassation appeal claiming loan contract void for violating good morals due to property value error.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 264/17 POSTANOWIENIE Dnia 31 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa C. M.‎przeciwko G. H.-S.‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt XV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz oddala wniosek powódki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik pozwanej w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 czerwca 2016 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że za oceną nieważności czynności prawnej z uwagi na jej sprzeczność z zasadami współżycia społecznego muszą przemawiać szczególne okoliczności. Przy dokonywaniu kontroli czynności prawnych na podstawie art. 58 § 2 k.c., należy mieć na uwadze jej podwójny aspekt. Z jednej strony wynik tej analizy może powodować pewną nieprzewidywalność funkcjonowania systemu prawnego, ale z drugiej strony prowadzi do rekompensującego ją, sprawiedliwego rezultatu stosowania prawa. Z konieczności zachowania równowagi między tymi elementami wynika postulat stosowania klauzuli generalnej zasad współżycia społecznego w przypadkach wyjątkowych, w których ma ono mocne uzasadnienie aksjologiczne (wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2016 r., I CSK 16/15).

Sąd drugiej instancji, po dokonaniu wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych, uznał, że takie uzasadnienie występuje. Przedstawione w skardze rozważania nie pozwalały na przyjęcie, że Sąd drugiej w sposób oczywisty i z rażącym naruszeniem prawa zastosował art. 58 § 2 k.c. W zakresie oceny czynności prawnych z perspektywy zasad współżycia społecznego na podstawie tego przepisu, podobnie jak art. 5 k.c., sądom pozostawiony jest znaczny margines swobody. Pełnomocnik pozwanej nie wykazał oczywistego i rażącego wykroczenia poza te granice.

Przedstawione w skardze rozważania nie pozwalały zatem na przyjęcie, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Jeżeli odpowiedź na skargę kasacyjną wskazuje argumentację nieodnoszącą się do przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c. a ponadto zawiera sprzeczny z zasadami profesjonalizmu wniosek o oddalenie skargi w ramach kompetencji Sądu Najwyższego przyznanych w art. 3989 § 2 k.p.c., to istnieją podstawy do uznania, że koszty związane z jej wniesieniem nie były kosztami celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił wniosek o ich zasądzenie (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.). awaj