Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal doubts under Art. 3984 § 2 CPC.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the applicant failed to meet the strict requirements for public-law grounds. The applicant merely asserted a need for interpretation of civil code articles regarding partial incapacitation without citing specific judicial inconsistencies. Consequently, the court determined the arguments were insufficient to warrant Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court examines only the circumstances cited in the cassation appeal, requiring the applicant to demonstrate that a legal provision lacks uniform interpretation or has not yet been clarified by the judiciary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 261/20 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku Prokuratora Rejonowego w S.przy uczestnictwie I. A. i Prokuratora Okręgowego w S.o ubezwłasnowolnienie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 sierpnia 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania I. A. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).Argumentacja wnioskodawczyni powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ogranicza się do stwierdzenia, że istnieje potrzeba wykładni art. 16 k.c. i 5541 § 1 k.p.c., budzących poważne wątpliwości w zakresie granic okoliczności podlegających badaniu przy rozważaniu ubezwłasnowolnienia częściowego.
Tak szeroko zakreślona potrzeba wykładni nie precyzuje problemów prawnych pozostających we wskazanym zakresie a związanych z rozpoznawaną sprawą i koniecznych do jej rozstrzygnięcia. Skarżąca nie poczyniła we wniosku żadnych wywodów prawnych uzasadniających istnienie poważnych wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłych, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowanych, wynikających z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i doktrynę, co w konsekwencji nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście wątpliwości takie zachodzą.W znacznej części argumenty skarżącej odnoszą się do jej własnej sytuacji faktycznej, która w jej ocenie wyklucza ubezwłasnowolnienie częściowe.
Skarżąca jednak pomija, że jej aktualne dobra samopoczucie jest wynikiem pomocy osób trzecich a zaprzeczanie chorobie i konieczności leczenia bez pomocy tych osób prowadziło do sytuacji drastycznych. Nie bierze też pod uwagę, że jej choroba jest stała i pomoc kuratora ma jedynie zapewnić jej bezpieczeństwo w prowadzeniu jej spraw, z którymi z powodów opisanych przez biegłych sobie nie radzi.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).aj