Cassation appeal dismissed; settlement did not waive future compensation claims for death damages.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling that the lower court correctly found the 2010 settlement did not waive future claims for death damages. The appellant argued the settlement excluded all compensation, but the court noted the agreement only covered equalization rent and occurred before death compensation was established in jurisprudence. Furthermore, the appellant voluntarily paid 10,000 PLN in 2016 and proposed a new settlement, proving the intent was not to bar future claims.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 65 § 1, 2 k.c.; Art. 917 k.c.: A settlement regarding equalization rent does not implicitly waive future claims for death damages if the parties later voluntarily pay compensation and propose a new agreement, indicating the original intent was not to exclude future litigation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 255/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa A. S. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń […] Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.o zadośćuczynienie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności wynikającej z tego, że w jej ocenie Sąd błędnie uwzględnił powództwo o zadośćuczynienie, mimo że powód zrzekł się wszystkich roszczeń majątkowych wynikających ze skutków śmierci jego ojca w ugodzie zawartej w 2010 r.
Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Jak wynika z poczynionych przez Sąd drugiej instancji, a wiążących Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych, ugoda z 2010 r. odnosiła się jedynie do roszczeń z tytułu renty wyrównawczej. W tamtym okresie nie była jeszcze znana w orzecznictwie konstrukcja zadośćuczynienia za śmierć osoby bliskiej. Z ustaleń tych wynika także, że strona skarżąca dobrowolnie w 2016 r. wypłaciła powodowi kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę związaną ze skutkami śmierci jego ojca i proponowała powodowi zawarcie ugody z tego tytułu na kolejne 20.000 zł.
Ustalenia te doprowadziły Sąd drugiej instancji do wniosku, że zamiarem stron zawierających ugodę w 2010 r. nie było wyłączenie dochodzenia w przyszłości roszczeń z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę. W świetle powyższych i niekwestionowanych ustaleń Sądu drugiej instancji nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że doszło do oczywistego naruszenia art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz 917 k.c. przy wykładni przedmiotowych granic ugody sądowej z 2010 r. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw ał