Legislator Case Law & Legislation
II CSK 24/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public interest and legal interpretation issues.

Case Number II CSK 24/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a shipping company against a lower court ruling establishing a servitude by prescription. The appellant argued for two legal issues regarding continuous possession and statutory interpretation, but the court found these arguments case-specific and lacking in public interest. The decision emphasized that the Supreme Court does not review factual assessments or resolve isolated legal questions without broader jurisprudential significance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1, Art. 13 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may admit a cassation appeal only if it raises a significant legal issue of public interest, requires interpretation of laws causing serious doubts or judicial inconsistencies, or involves procedural invalidity, rejecting appeals based solely on isolated factual disputes or lack of precedent.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility public interest requirement legal interpretation necessity judicial inconsistency prescription by possession servitude establishment Supreme Court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.W art. 3984 § 2 w zw.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Kwestie podniesione przez skarżącą obejmują w znacznym zakresie odniesienia do oceny dowodów przedstawionych w sprawie, co jest niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 w zw.
Art. 520 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, oddalając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do odstąpienia od obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym zasady ponoszenia ich we własnym zakresie przez strony (art. 520 § 1 k.p.c.).
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
art. 292 k.c
Pierwsze dotyczy interpretacji wymagania wykazania ciągłego posiadania urządzeń przez przedsiębiorstwo przesyłowe i jego poprzedników prawnych (art. 292 k.c., art.
art. 3054 k.c
292 k.c., art. 3054 k.c., art.
art. 348 k.c
3054 k.c., art. 348 k.c., art.
art. 520 § 1 k.p.c
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, oddalając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do odstąpienia od obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym zasady ponoszenia ich we własnym zakresie przez strony (art. 520 § 1 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
II CZ 102/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).
II PK 220/08
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove a significant legal issue under Labor Code provisions.
I UK 283/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
IV CSK 246/06
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
I PK 23/05
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
I PK 233/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.
II UK 246/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 24/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G. Oddziału w K. ‎przy uczestnictwie K. A. ‎o zasiedzenie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Koszalinie‎z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt VII Ca 396/15, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Uczestniczka postępowania K. A. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 1 września 2015 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 24 lutego 2015 r., którym stwierdzono nabycie przez zasiedzenie służebności przesyłu na rzecz wnioskodawczyni – E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. poprzez ustalenie, że zasiedzenie nastąpiło z inną datą niż wskazana w rozstrzygnięciu pierwszej instancji, oraz oddalającego jej apelację w pozostałym zakresie. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.

Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.W art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uczestniczka oparła wniosek na przyczynie wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne. Pierwsze dotyczy interpretacji wymagania wykazania ciągłego posiadania urządzeń przez przedsiębiorstwo przesyłowe i jego poprzedników prawnych (art. 292 k.c., art. 3054 k.c., art. 348 k.c., art. 352 2 k.c., art. 176 1 k.c.), drugie zaś dotyczy treści zasiedzianej służebności wobec wątpliwości, czy w związku z koniecznością przesłanki korzystania z widocznych urządzeń przesyłowych zasiedzenie może dotyczyć tylko gruntu znajdującego się bezpośrednio pod linią i wokół słupa, czy również terenu stanowiącego strefy ochronnej, objętego dostępem odpowiednich służb.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) w zasadzie powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).

Wspomniane wątpliwości muszą pozostawać w związku z rozstrzygnięciem sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.), niemniej należy je przedstawić w sposób tak ogólny i abstrakcyjny, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 - nie publ.).

Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).

Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.) Jednocześnie zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia rozstrzygnięcia problemu - nie zaszły okoliczności uzasadniające jego zmianę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Przedstawione uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia wszystkich tych wymagań.

Obydwa zagadnienia prawne zostały sformułowane w sposób kazuistyczny, odnoszący się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Zabrakło wykazania interesu publicznego, który polegałby na rozpatrzeniu przez Sąd Najwyższy poważnego problemu natury prawnej, który występuje również w innych podobnych sprawach. Kwestie podniesione przez skarżącą obejmują w znacznym zakresie odniesienia do oceny dowodów przedstawionych w sprawie, co jest niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Nie można również uznać aby problemy miały walor nowości, gdyż problematyka służebności przesyłu i służebności zbliżonej do służebności przesyłu była przedmiotem wyjątkowo licznych wypowiedzi judykatury, a ukształtowane już stanowisko jest stabilne i nie wymaga modyfikacji.Uzasadniając pierwsze z przedstawionych zagadnień prawnych uczestniczka postępowania wskazała również na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 292, 3054, 348, 352 § 2 i 176 § 1 k.c.).

Nie uzasadniła jednak, na czym polegają możliwe sposoby wykładni tych przepisów, ani też nie wskazała rozbieżności występujących w judykaturze. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na przesłankę istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa - mimo wystąpienia takiej potrzeby - nie doczekał się wykładni albo że niejednolita jego interpretacja wywołuje w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych rozbieżności w judykaturze, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).

Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności, zawierającej szczegółowe omówienie, na czym polegają wątpliwości interpretacyjne, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń i wyjaśnienia, na czym owe rozbieżności polegają (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 a contrario w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, oddalając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do odstąpienia od obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym zasady ponoszenia ich we własnym zakresie przez strony (art. 520 § 1 k.p.c.). jw