Legislator Case Law & Legislation
II CSK 233/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issues and procedural defects not depriving defense.

Case Number II CSK 233/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the lower court's decision did not warrant further review. The appellant argued that the second-instance court deprived them of the right to defense by including private facts in its reasoning, but the Supreme Court clarified that historical background in a judgment's justification does not constitute a procedural violation. Furthermore, the court found no significant legal questions regarding the acquisition of easement by prescription, as the applicable law had already changed before the required period expired.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court's preliminary review is limited to checking statutory prerequisites for acceptance, not the merits; a historical background in a judgment's reasoning does not deprive a party of the right to defense, and the absence of significant legal issues justifies dismissing a cassation appeal.

Keywords

AI generated
cassation appeal right to defense historical background easement by prescription preliminary review procedural defect legal issues

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 520 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. w zw.
§ 5 pkt 3 w zw. z 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
z § 5 pkt 3 w zw. z 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 2 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 520 § 2 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2002 nr 12, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2014 r., I PK 291/13
I PK 291/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation and failure to prove procedural invalidity.
II CSK 593/07
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding involuntary placement in social home for mental health protection.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 233/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G. ‎przy uczestnictwie P. W. ‎o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt VII Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik uczestnika P.W. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 października 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 3 oraz 4 k.p.c. Uzasadniając nieważność postępowania autor skargi wskazał, że uczestnik został pozbawiony możności obrony swych praw przez „uwzględnienie przez Sąd II instancji okoliczności znanych prywatnie członkom składu orzekającego, względnie - znanych temuż Sądowi z urzędu”.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli z powodu uchybienia przez sąd przepisom postępowania, strona wbrew swej woli została faktycznie pozbawiona możliwości obrony swoich praw w istotnej części, jeżeli skutków tego uchybienia nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji i to bez względu na to, czy takie działanie strony mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2002 nr 12, poz. 20 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2014 r.

I PK 291/13, nie publ.). Pozbawienie możności obrony należy oceniać przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności sprawy, bowiem „pojęcie niemożności obrony” może obejmować różne stany faktyczne, jednakże w grę wchodzą tylko wypadki, gdy strona rzeczywiście była pozbawiona możności obrony i nie działała w postępowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2008 r. II CSK 593/07, nie publ.).Szczegółowa analiza akt sprawy oraz twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie doszło do nieważności postępowania w powyższym rozumieniu.

W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności podstaw na jakich oparto skargę kasacyjną, dlatego odnosząc się - tylko na potrzeby oceny przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - do twierdzeń skargi mających uzasadnić nieważność postępowania należało wskazać na następujące okoliczności. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd odwołał się do faktów historycznych związanych z oddawaniem do użytku na początku 1984 r. linii 15 kV nr [x]01, [x]02, [x]03. W ocenie skarżącego przez zamieszczenie dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia takich informacji, Sąd pozbawił go możliwości obrony „polegającej na podjęciu czynności procesowych, zmierzających do dyskwalifikacji” tych okoliczności.

Odnosząc się do tego stwierdzenia wskazać należy, że w tzw. części „historycznej” uzasadnienia wyraźnie zastrzeżono, że „opisem historycznym” Sąd Okręgowy chciał jedynie przedstawić tło sprawy. Przywołana w tej części uzasadnienia historia rozwoju energetyki na Pomorzu nie stanowiła więc ustaleń faktycznych Sądu. Wskazana wada uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie mogła być kwalifikowana w kategorii pozbawienia strony możności obrony jej praw. Do naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym może dojść w wyniku uchybień wynikających z czynności procesowych albo zaniedbań sądu, względnie przeciwnika procesowego, nie można natomiast o nim (naruszeniu prawa) mówić, gdy Sąd wprowadzi do uzasadnienia takie wątki, których ustawa nie przewiduje.Z powyższych przyczyn nie jest zasadne twierdzenie, że uczestnik został pozbawiony możności obrony swych praw.Odnosząc się do pozostałych okoliczności mających uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należało stwierdzić, że sformułowane w skardze pytania nie dawały podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiły istotne zagadnienia prawne.

Odnosząc się do pierwszego pytania stwierdzić trzeba, że w sytuacji, gdy okres wymagany do zasiedzenia służebności upłynął przed dniem 3 sierpnia 2008 r., a więc, gdy nie obowiązywały jeszcze przepisy art. 3051 - 3054 k.c., Sąd - mimo że wnioskodawca żądał stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu - mógł, zważywszy na analogiczną treść obu praw, stwierdzić nabycie przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Drugie ze sformułowanych w skardze pytań nie stanowiło zagadnienia prawnego, ponieważ nie zostało poparte argumentacją, która świadczyłaby o możliwych rozbieżnościach interpretacyjnych.Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie „oczywistej zasadności” nie zawierało argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo że zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z § 5 pkt 3 w zw. z 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1804). aj