Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate admissibility request under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court judgment regarding liability and insurance coverage. The appellant argued that the trial court erred in assessing liability and ignored the insurance policy's scope, but failed to meet the strict admissibility requirements. The court ruled that the appellant did not provide the necessary legal argumentation or identify specific legal issues requiring Supreme Court interpretation, thus violating procedural rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal must be substantiated by demonstrating a significant legal issue, serious interpretative doubts, or procedural invalidity; mere assertions without detailed legal reasoning fail to meet admissibility requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 229/07
POSTANOWIENIE
Dnia 29 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie z powództwa WK
przeciwko U. Spółce Akcyjnej
obecnie A. Spółka Akcyjna oraz Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska"
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej U. Spółki Akcyjnej obecnie
A. Spółka Akcyjna
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
pozwanego U. S.A. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego –
art. 805 § 1, art. 809 § 1, art. 812 § 6, art. 822 § 1, art. 824 § 1, art. 362 oraz art.
435 § 1 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 217 § 1 i 2, art. 224 § 1,
art. 227 oraz art. 232 k.p.c. i wnosił o uchylenie wyroków Sądów obu instancji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to
związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego
spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,
że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną
argumentację
prawną
wskazującą
na
zaistnienie
powołanej
okoliczności
uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie
uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III
CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia 30 maja
2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,
OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Obowiązek ten nie został spełniony.
Skarżący jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazał „brak udokumentowania odpowiedzialności pozwanego ad.
1 za szkodę (brak umowy), błędne uznanie odpowiedzialności pozwanego ad. 1
na zasadzie ryzyka i pominięcie przy wyrokowaniu – co najmniej znacznego
przyczynienia się pozwanego do powstania szkody" oraz, że „wydanie wyroku
opartego o treść umowy (umowę ubezpieczeniową), zawartej między pozwanym
ad.1 a pozwanym ad. 2 – bez dysponowania przez Sąd Okręgowy treścią tej
umowy i bez wiedzy o zakresie ochrony ubezpieczeniowej z tej polisy wynikającej
– miało istotny, decydujący wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia".
Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1
k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do
rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne
występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy
wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają
związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności
występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja
2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III
CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten pozostaje aktualny po
wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.
Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że
budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego
wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć
(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ
102/02, nie publ.).
Jeżeli zaś przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on
w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się
ta „oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest
oczywiście uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz
z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3
k.p.c.).