Supreme Court dismisses cassation appeal on consumer contract abuse clause evaluation and contractual term interpretation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay procedural costs. The parties contested the evaluation of consumer situations regarding abusive clauses and the interpretation of 'contractual terms' in credit agreements. The court determined that existing case law and EU standards already provide sufficient guidance, rendering the abstract legal questions raised by the appellant inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it raises a significant legal issue or requires interpretation of provisions causing serious doubts or divergences in case law, as no such issue was demonstrated here.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 216/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa M. G. i M. G.przeciwko (…) Bank Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pierwsze z podniesionych zagadnień prawnych dotyczy tego, co powinno być uwzględniane przy ocenie sytuacji konsumenta, w jakiej znalazłby się, gdyby w umowie nie zawarto klauzuli abuzywnej.
Standard oceny wynika już wyraźnie z wielu orzeczeń TSUE i SN, a konkretna ocena musi być dokonywana ad casum. Nie ma potrzeby dalszego wyjaśniania tego abstrakcyjnego standardu. Drugie zagadnienie prawne dotyczy rozumienie zwrotu „postanowienie umowne”. Nie powinno budzić wątpliwości, i tak zresztą jest to powszechnie rozumiane, że znaczenie tego zwrotu jest szersze od wyłącznie konkretnej jednostki redakcyjnej łączącej strony umowy - obejmuje określoną treść dotyczącą konkretnego prawa lub obowiązku stron umowy, co może wymagać rekonstrukcji z wielu jednostek redakcyjnych umowy.
Ponadto skarżący wskazuje na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 k.c. co do tego, w jaki sposób powinna być dowodzona przesłanka rażącego naruszenia interesów konsumenta. W tej kwestii istnieje już bogate orzecznictwo, a ocena zawsze musi zapadać ad casum, więc nie ma możliwości zaproponowania dodatkowych jednolitych standardów. Wreszcie wskazuje się potrzebę wykładni przepisów zmieniających prawo bankowe w kontekście tego, czy jeśli nowe regulacje, wyłączające stosowanie bankowych kursów walut znajdują w sprawie zastosowanie od ich wejścia w życie, wciąż klauzula waloryzacyjna może zostać uznana za niedozwoloną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną precyzyjnie wskazano orzecznictwo Sądu Najwyższego, które problem ten już wyjaśniło. Zresztą odpowiedź na skargę też krótko i rzeczowo wskazuje na niezasadność przyjęcia skargi do rozpoznania ze względu na inne podniesione w niej okoliczności. Jest to przekonujące i o ile materia tzw. kredytów frankowych wciąż ma wiele kwestii wymagających wyjaśnienia, zapewne przez powiększony skład Sądu Najwyższego, to nie jest to jednak żaden z problemów podniesionych w tej skardze kasacyjnej i mających uzasadnić przyjęcie jej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw