Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious violation of law under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt II CSK 20/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku K. B.

przy uczestnictwie W. U.

o podział majątku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej uczestniczki postępowania W. U. od postanowienia Sądu

Okręgowego w S. z dnia 12 kwietnia 2007 r. oddalającego apelację uczestniczki od

postanowienia Sądu pierwszej instancji dokonującego podziału majątku wspólnego

byłych małżonków K. B. i W. U. - opartej wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 328 § 2

w zw. z art. 391 k.p.c. - jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazano przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywiście

uzasadniony jest kasacyjny zarzut naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art. 391 k.p.c.,

uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli kasacyjnej, gdyż część motywacyjna

uzasadnienia orzeczenia Sądu II instancji nie zawiera odniesienia się do treści

podnoszonego przez uczestniczkę w apelacji zarzutu nie rozważenia w treści

zaskarżonego orzeczenia istniejącego od wielu lat między stronami postępowania

konfliktu na tle majątkowym, co w oczywisty sposób stało na przeszkodzie, aby strony

doszły w tym zakresie do jakiegokolwiek porozumienia, a tym bardziej, aby wspólnie

sporządziły dokument o rażąco niekorzystnej dla uczestniczki treści.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli strona, jako

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na to, że

skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), przewidziane w art. 3984

§ 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi kasacyjnej jest spełnione tylko wtedy,

jeżeli skarżący wskaże , że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym

naruszeniem

przepisów

podstawowej

wiedzy

prawa,

prawniczej,

widocznym

bez

prima

konieczności

facie,

przy

wykorzystaniu

przeprowadzenia

bardziej

szczegółowej analizy. Chodzi zatem o wskazanie szczególnego, kwalifikowanego

przypadku naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji, nie do zaakceptowania w

praworządnym państwie (porównaj między innymi orzeczenia z dnia 10 stycznia 2003 r.

V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 16 września 2003 r. IV CZ 100/03, nie publ.).

Analiza uzasadnienia wniosku uczestniczki o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, opartego na przesłance z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., pozwala stwierdzić, że

nie spełnia on powyższych wymogów. Skarżąca bowiem nie powołuje się na żadne

szczególne, kwalifikowane fakty naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji, a jedynie

na kasacyjny zarzut naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art. 391 k.p.c. uzasadniony w

sposób, który nie daje żadnych podstaw do twierdzenia o oczywistości naruszenia

prawa ani oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagania art. 398 4 § 1 pkt 3 w

zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. odrzucił

skargę.