Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to distinguish between distinct legal grounds for admissibility under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay the associated costs. The appellant's counsel failed to clearly distinguish between the separate statutory grounds for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code, instead relying on identical facts to justify multiple distinct requirements. Consequently, the court could not determine which specific ground for admissibility was intended, leading to the dismissal of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; The appellant must clearly distinguish between the separate statutory grounds for admissibility of a cassation appeal; failure to do so prevents the Supreme Court from assessing the appeal's admissibility.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 196/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa E. Spółki Jawnej z siedzibą w S. przeciwko I. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik strony powodowej E. spółki jawnej z siedzibą w S. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 2015 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Uzasadniając przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. pełnomocnik powódki wskazała, że „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na konieczności rozstrzygnięcia, czy w przypadku, gdy zawierana jest umowa sprzedaży pomiędzy podmiotami profesjonalnymi, konieczność dochowania należytej staranności przy czynnościach przedkontraktowych dotyczy tylko jednej strony - kupującego, w szczególności wobec normy wynikającej z art. 546 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed 25 grudnia 2014 r.”.
Z przedstawionego w skardze kasacyjnej pytania oraz jego uzasadnienia wynika, że pełnomocnik powódki potraktowała zamiennie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 k.p.c. Ten sam problem nie może jednak stanowić istotnego zagadnienia prawnego, które z założenia charakteryzuje się „nowością” i jednocześnie być przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie bądź wypowiedziach doktryny (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, nie publ., z dnia 30 września 2014 r., III SK 2/14, nie publ.).
Uzasadniając oczywistą zasadność skargi wskazano w skardze na naruszenie tego samego przepisu, którego potrzeba wykładni miała uzasadniać przesłankę z art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. Takie skonstruowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego niedopuszczalne. Przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w przepisach art. 3989 § 1 pkt. 1 lub 2 i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego bądź których wykładnia wywołuje rozbieżność w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r.
III CSK 64/08, nie publ.).Wskazane wady konstrukcyjne skargi uniemożliwiły zbadanie występowania w sprawie przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Z treści skargi nie wynikało bowiem, czy przesłanką jej przyjęcia do rozpoznania ma być: występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) albo potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym (3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) czy też oczywista zasadność skargi kasacyjnej (3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), skoro każda z tych przesłanek została uzasadniona identycznymi okolicznościami.
Obowiązkiem profesjonalnego pełnomocnika jest takie sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej oraz jego uzasadnienie, które umożliwia zdiagnozowanie z jakiej przyczyny skarżący wnosi o przyjęcie skargi do rozpoznania. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 zw. z 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.
Dz. U. z 2013 r., poz. 490). jw