Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding civil code limitation periods.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for lack of a significant legal issue requiring interpretation. The appellant argued that calculating limitation periods under specific Civil Code articles raised unresolved doctrinal doubts, but the court found the statutory language clear and existing precedent definitive. Consequently, the appeal was rejected under Article 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure, and the state covered the costs of the appointed legal aid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or serious interpretative doubts; otherwise, it must be rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 192/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa I. K.przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W. i A. C.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] na rzecz adw. Ł. B. wynagrodzenie w kwocie 2400 (dwa tysiące czterysta) zł - podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powódka I. K. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 października 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie lub doktrynie prawa, albo budzące rozbieżności w orzecznictwie, którego rozwiązanie może przyczynić się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa.
Sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne dotyczące sposobu obliczania terminu przedawnienia na podstawie art. 442 § 2 k.c., w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538), w zw. z art. 120 § 1, art. 123 § 1 i art. 124 § 1 i 2 k.c. nie budzi wątpliwości w świetle jasnego brzmienia przepisu. Wskazane w skardze kasacyjnej orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczą wykładni art. 442 § 1 k.c., przy czym istniejące w tym zakresie w orzecznictwie wątpliwości zostały jednoznacznie rozstrzygnięte w uchwale składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05 (OSNC 2006, nr 7-8, poz. 114).
W uzasadnieniu tej uchwały odniesiono się także do relacji pomiędzy rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia roszczeń z tytułu popełnienia czynu niedozwolonego a datą powstania wymagalności tych roszczeń, przyjmując, że przepisy szczególne mogą odrywać powiązanie biegu terminu przedawnienia tych roszczeń z powstaniem stanu ich wymagalności.W orzecznictwie (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1967 r., III PZP 37/67, OSNC 1968, nr 7, poz. 113 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 lipca 1966 r., II PR 276/66, OSP 1967, nr 9, poz. 223, z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 608/97, nie publ. i z dnia 6 lipca 2012 r., V CSK 332/11, nie publ.) i nauce prawa nie budzą także wątpliwości zasady ustalania przesłanek uzasadniających ponowne dochodzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazano, aby zagadnienie to i z jakich przyczyn budziło nadal poważne wątpliwości.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym orzeczono na podstawie § 19 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2, § 6 pkt 6 oraz § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).awes