Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of separate legal grounds for admission under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because it failed to separately justify the grounds for admitting the case to review. While the appeal cited substantive errors, the court ruled that the procedural requirement to explicitly invoke and argue a specific statutory ground for admission under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code was not met. Consequently, the appeal was rejected as it lacked the necessary legal foundation required for the Supreme Court to consider the merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate, distinct, and reasoned request for admission to review based on at least one specific ground listed in the statute; mere reference to substantive grounds without this procedural justification is insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 189/08
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lipca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa J. J.
przeciwko M. K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2008 r., na skutek skargi
kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 października 2007 r., sygn.
akt I ACa (…),
odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 25 października
2007 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie
wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w
czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne
(kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając zarazem w ten
sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 398 4 k.p.c.
wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu pismu
procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.
Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.,
wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu
Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).
Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z
intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku
przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z
obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez
ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame.
W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie można uznać
jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych
i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i
ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art. 3989 §
1 k.p.c., wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych
(por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, z. 10, poz.
156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz.
157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo
Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 398 4 § 1 k.p.c. mają samodzielny
byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V
CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.;
postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).
Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3
k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i
wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z
okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 398 9 § 1 k.p.c. i
przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle
określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów
jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie
określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn.
akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym powołaniem
się na przesłankę wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., bez jakiegokolwiek
uzasadnienia okoliczności wskazujących na wystąpienie przesłanki określonej tym
przepisem. Ponieważ skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest właściwie rozumianego
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona
odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).
Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 398 4 § 1
k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych
kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn
kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one
i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.
Skoro więc skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest adekwatnego uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu
konstrukcyjnego współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy
orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w zw. z
art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy oddalił wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania
kasacyjnego, ponieważ w wypadku odrzucenia skargi kasacyjnej nie należy się zwrot
kosztów postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o
wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
natomiast nie podniosła zarzutu, że skarga powinna być odrzucona (por. postanowienie
SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl.; orzeczenie SN z dnia 15
listopada 1934 r., C.II 1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204).