Legislator Case Law & Legislation
II CSK 185/08 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for failure to separately justify admissibility request under Civil Procedure Code.

Case Number II CSK 185/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to separately and substantively justify the request for its admission to review. While the appellant verbally cited a legal ground, the written request lacked the required independent legal argumentation distinguishing it from the merits of the cassation grounds. The court ruled that the statutory requirement for a separate admissibility justification is distinct from the substantive grounds and must be met independently to avoid dismissal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate and substantively justified request for its admission to review, which cannot be satisfied merely by referencing the substantive grounds or listing questions without independent legal reasoning.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility separate justification requirement Civil Procedure Code procedural prerequisites independent legal argumentation court admissibility legal reasoning standard

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają
Art. 3984 § 2 k.p.c.
formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające
Art. 3986 § 2 k.p.c.
sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2
Art. 3986 § 3 k.p.c.
sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2
art. 3984 k.p.c
art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne
art. 126 k.p.c
wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c.
art. 130 k.p.c
z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.
art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c
przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.) z
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00
postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z.
postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01
156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z.
postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r., V CSK 5/05
postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05
61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r., II CSK 7/05
postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98
postanowienie SN z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97
postanowienie SN z dnia 17 lipca 2002 r., I CK 199/02
V CSK 5/05
Cassation appeal dismissed for failure to properly justify the request for review under civil procedure law.
V CSK 18/05
Cassation appeal dismissed for failure to demonstrate a significant legal issue requiring Supreme Court review.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 185/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa J. C.

przeciwko (…) Spółdzielni Mieszkaniowej "P.(...)" w K.

o stwierdzenie nieważności uchwały,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 listopada 2007 r., sygn.

akt VII Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek adwokat F. P. o przyznanie od Skarbu

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu

w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 27 listopada 2007 r., a

zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi

formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c. W paragrafie pierwszym

art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne

elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko

szczególnego środka odwoławczego, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże

elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 398 4 k.p.c. wskazano na pozostałe

wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. 128 k.p.c. z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wiąże się z instytucją tzw. "przedsądu", polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie

z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.) z

obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W

konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 398 4 § 1 pkt. 3 k.p.c.. nie można uznać

jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i

sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i

ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych

(por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10,

poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z.

10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje utrwalone orzecznictwo

Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają

samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29

czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ

61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej prawidłowo sformułowany wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie

przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające

występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy

pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z

przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia

21 lipca 2005 r. V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym

powołaniem się na przesłankę wymienioną w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. a następnie

sformułowanie pięciu pytań poprzedzone stwierdzeniem, że istotne zagadnienie prawne

polega w szczególności na konieczności wyjaśnienia wątpliwości wskazanych w

pytaniach. Skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest więc właściwie rozumianego

sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn.

akt II CSK 7/05).

Chociaż skarżący werbalnie powołał się na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., to nie przedstawił we wniosku argumentacji jurydycznej mogącej przekonać

o wystąpieniu „istotności” sformułowanych zagadnień, jako zagadnień prawnych.

Wniosek pozbawiony jest więc uzasadnienia. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej

przedstawia na stronach 4-11 wywody poświęcone uzasadnieniu podstaw kasacyjnych.

Wszystkie te kwestie występują na tle określonych, konkretnych okoliczności

faktycznych i nie mają charakteru uniwersalnego.

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 398 4 § 1

k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu

tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny

przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1

k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu" i

decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest uzasadnienia wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego,

współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2

k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymóg skargi kasacyjnej polegający m.in.

na uzasadnieniu wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania nie jest spełniony także wtedy,

gdy brak jest odrębnego uzasadnienia wniosku, a podnoszone wyłącznie w formie pięciu

pytań okoliczności dają się ewentualnie ocenić jedynie w oparciu o uzasadnienie

podstaw skargi kasacyjnej. Sporządzenie skargi kasacyjnej w taki sposób sprzeczne jest

z zasadą profesjonalizmu, a więc czynności adwokata ustanowionego z urzędu nie

uprawniają go w takiej sytuacji do skutecznego domagania się przyznania mu kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN

341/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 123; postanowienie SN z dnia 18 marca 1999 r., I CKN

1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178; postanowienie SN z dnia 17 lipca 2002 r., I CK

199/02, niepubl.). Wobec powyższego Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika

powoda o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi

z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.