Legislator Case Law & Legislation
II CSK 170/20 AI generated

Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; appellant failed to prove procedural invalidity or obvious merit. Appeal rejected under Art. 3989 § 1 CPC.

Case Number II CSK 170/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the second-instance judgment, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the lower court failed to recognize the essence of the case and did not consider all land use possibilities during the planning gap. The court rejected this, noting that the appellate court's decision to remand was discretionary, not mandatory, and the appellant failed to specify concrete development intentions required for compensation claims.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Cassation appeals are only accepted if a significant legal issue exists, the law requires interpretation, or the appeal is obviously meritorious; mere disagreement with the appellate court's discretionary decision to remand does not constitute a valid ground for cassation.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal procedural invalidity claim discretionary remand power land use planning gap compensation for development plans

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
art. 379 pkt 5 k.p.c.
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący upatruje nieważności postępowania w pozbawieniu możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), wobec nie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku i nie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
art. 386 § 4 k.p.c.
art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Skarżący uważa, że Sąd drugiej instancji nie rozważył wszystkich możliwych sposobów zagospodarowania nieruchomości będącej przedmiotem postępowania w kontekście brzmienia art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący upatruje nieważności postępowania w pozbawieniu możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), wobec nie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku i nie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
art. 386 § 4 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 9 września 2015 r., IV CSK 754/14
postanowienie SN z 9 września 2015 r., IV CSK 754/14).
IV CSK 754/14
Supreme Court allows purchase right claim when land use potential exists, not just actual use.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 170/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa S.W.‎przeciwko Gminie T.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 grudnia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o jej przyjęcie powołując się na nieważność postępowania oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący upatruje nieważności postępowania w pozbawieniu możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), wobec nie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku i nie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W przeświadczeniu skarżącego Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, gdyż nie ustalił wszystkich możliwości zagospodarowania przez skarżącego jego nieruchomości w okresie tzw. luki planistycznej, co obligowało Sąd drugiej instancji do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Pogląd ten nie jest jednak zasadny. Po pierwsze dlatego, że Sąd drugiej instancji nie stwierdził, aby doszło do nierozpoznania istoty sprawy przez sąd pierwszej instancji, a po drugie dlatego, że uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest jedynie uprawnieniem sądu odwoławczego w razie stwierdzenia nierozpoznania istoty sprawy, a nie jego obowiązkiem, co wynika jasno z brzmienia art. 386 § 4 k.p.c.Analiza skargi nie wskazuje także na okoliczność, że jest ona oczywiście uzasadniona. Skarżący uważa, że Sąd drugiej instancji nie rozważył wszystkich możliwych sposobów zagospodarowania nieruchomości będącej przedmiotem postępowania w kontekście brzmienia art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący nie wskazał jednak we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, o jakich zamierzeniach zagospodarowania mowa. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika bowiem, że o odszkodowaniu może być mowa jedynie w razie wykazania, że na skutek przyjęcia planu zagospodarowania nie jest możliwa realizacja potencjalnych, ale jednocześnie realnych i konkretnych zamierzeń (por. postanowienie SN z 9 września 2015 r., IV CSK 754/14). W skardze nie zamieszczono zaś zarzutów wskazujących na nie zbadanie przez Sądy meriti powołanych przez skarżącego zamierzeń poza gołosłownym zarzutem, że nie rozważono wszystkich wchodzących potencjalnie w grę możliwości.

Takie sformułowanie skargi nie może prowadzić do uznania jej za oczywiście zasadną. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.