Legislator Case Law & Legislation
II CSK 156/08 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of required legal argumentation in cassation petition under Civil Procedure Code.

Case Number II CSK 156/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal because it failed to include the mandatory legal argumentation required by Article 3984 of the Civil Procedure Code. The plaintiff argued that the lower court erred in its assessment of unfair competition, but the defendant's petition merely cited the legal basis without providing the necessary reasoning to justify the appeal's admissibility. The court ruled that an appeal must explicitly demonstrate why a significant legal issue exists or why the lower court's decision warrants review, rather than simply referencing the grounds for appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate legal argumentation justifying its admission to trial; mere citation of grounds is insufficient, and the court is not obligated to find arguments for the appellant.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility legal argumentation requirement Civil Procedure Code unfair competition claim procedural defect dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Konieczne elementy budowy skargi - według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. -stanowią
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 k.p.c
art. 3984 k.p.c. powinna ona czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Konieczne elementy budowy skargi - według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
Sąd Najwyższy poza sytuacją określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 156/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa K. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "G.(...)" w Ł.

przeciwko "P.(...)" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.

o ochronę prawa na znak towarowy i zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 listopada 2007 r.,

sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 420 (czterysta

dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem

kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Zgodnie z

art. 3984 k.p.c. powinna ona czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma

procesowego w ogólności, wymaganiom formalnym samej skargi, a ponadto zawierać

tzw. elementy konstrukcyjne.

Konieczne elementy budowy skargi - według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. -stanowią

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Wymaganie to związane

jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c. Czyniąc zadość temu

wymaganiu skarżący powinien w sposób stanowczy przedstawić żądanie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, a ponadto wskazać, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, albo że

zachodzi nieważność postępowania, lub że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dniał 3 października 2005 r. l CZ

124/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II

CZ 89/05, OSNC nr 7-8, poz. 135; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

26 października 2005 r., III CSK 23/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznanie nie może

ograniczyć się do samego wskazania konkretnej przyczyny, czy też przytoczenia

dowolnych argumentów, istotnych w odczuciu skarżącego. Wnoszący skargę powinien

bowiem w formie wyodrębnionego wywodu prawnego przedstawić szczegółową

argumentację celem wykazania, że - na gruncie danej sprawy - ta konkretna przyczyna

uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania faktycznie istnieje (por. postanowienie

SN z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 135 oraz

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanej nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 398 4 §

1 pkt 3 k.p.c., gdyż nie przytacza - w nawiązaniu do przesłanek określonych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. - argumentacji uzasadniającej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania.

Skarżąca zasadności powyższego wniosku upatruje w powołanej w skardze podstawie

kasacyjnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że nie jest

spełnieniem wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązanie, czy też wyraźne odwołanie się do uzasadnienia podstaw

kasacyjnych (por. m.in. uzasadnienia powołanych wyżej postanowień z dnia 26 kwietnia

2006 r., II CZ 28/06 oraz z dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06). Sąd Najwyższy poza sytuacją określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. - nie ma obowiązku wyręczania

skarżącego i poszukiwania argumentów przemawiających za przyjęciem skargi

kasacyjnej do rozpoznania.

Skoro skarga kasacyjna pozwanej nie spełnia wymagania przewidzianego

w przepisie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., tj. nie zawiera uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania, to podlega odrzuceniu a limine.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 6 § 3

k.p.c.).