Legislator Case Law & Legislation
II CSK 155/20 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to establish a significant legal issue under Civil Procedure Code.

Case Number II CSK 155/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a judgment ordering payment for water management damages. The appellant argued that the voivodeship, not the State Treasury, bore liability under the Water Law, but failed to formulate a specific legal question. The court ruled that the liability issue was already settled in existing precedent, rendering the appeal inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on a significant legal issue is inadmissible if the issue is not clearly formulated, lacks a causal link to the judgment, or has already been resolved by Supreme Court precedent.

Keywords

AI generated
cassation appeal significant legal issue Civil Procedure Code State Treasury liability Water Law precedent binding inadmissible appeal

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
o zapłatę 850 786 zł.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Pozwany oparł skargę na przesłance wskazanej w art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
o zapłatę 850 786 zł.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob.
art. 75 ust. 1 p.w.
Powołując się na tę przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania, wyjaśnił jedynie, że w jego ocenie sądy rozpoznające sprawę błędnie przyjęły, że w świetle art. 75 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
o zapłatę 850 786 zł.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
- skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Pozwany oparł skargę na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne, którego jednakże nie sformułował.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz.
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r., III CZP 57/19
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2017 r., II CSK 401/16
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 155/20 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa R. B.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu W. z siedzibą w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód R. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 listopada 2019 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 maja 2018 r, oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu W. o zapłatę 850 786 zł.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Pozwany oparł skargę na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne, którego jednakże nie sformułował.

Powołując się na tę przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania, wyjaśnił jedynie, że w jego ocenie sądy rozpoznające sprawę błędnie przyjęły, że w świetle art. 75 ust. 1 i 2 p.w. utrzymanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych realizowane jest przez województwo jako zadanie zlecone administracji rządowej i odpowiedzialność za szkodę wynikłą z zaniechania jego realizacji ponosi województwo a nie Skarb Państwa.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).

Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 - nie publ.).

Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).

Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.) Jednocześnie zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia rozstrzygnięcia problemu - nie zaszły żadne okoliczności faktyczne uzasadniające jego zmianę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Argumentacja pozwanego nie spełnia wymagań stawianych istotnemu zagadnieniu prawnemu.

Pomijając nawet tak istotne wady przedstawionego wywodu jak brak jednoznacznie sformułowanego problemu o charakterze prawnym oraz szczątkowe powołanie opinii wyrażonych w orzecznictwie i piśmiennictwie, kwestia opisana przez skarżącego została już rozwiązana w orzecznictwie Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 27 lutego 2020 r. (III CZP 57/19, niepubl.), a także jeszcze przed datą wydania zaskarżonego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2017 r., (II CSK 401/16, OSNC 2018, nr 1, poz. 12). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, województwo ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za niezgodne z prawem działania lub zaniechania marszałka województwa realizowane przy wykonywaniu władzy publicznej w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, o których mowa w art. 75 ust. 1 ustawy - Prawo wodne.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw