Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state a legal issue and for lack of defense deprivation. The court rejects the claim that the defendant's rights were violated by the scheduling of the appeal hearing. The decision establishes that a legal issue must be abstractly formulated to qualify for Supreme Court review. The court finds no violation of the right to defense because the defendant was represented by a lawyer throughout the proceedings. The appeal is dismissed as it does not meet the statutory requirements for cassation acceptance. The court awards costs to the state for the legal aid provided. The ruling clarifies the strict criteria for raising legal issues in cassation proceedings. The decision emphasizes the need for precise legal formulation in cassation complaints. The court notes that procedural errors in evidence rulings do not automatically constitute defense violations. The judgment upholds the lower court's decision to deny the appeal. The case highlights the importance of adhering to procedural rules in civil litigation. The court concludes that the appellant failed to demonstrate a valid legal ground for review.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by G.L. against the lower court's decision regarding hospital admission. The appellant argued that a significant legal issue existed regarding psychiatric observation criteria and that her right to defense was violated by the scheduling of the appeal hearing. The court rejected these claims, ruling that the legal issue was not formulated abstractly enough and that the defendant's rights were not deprived as she was represented by a lawyer throughout the proceedings. Consequently, the appeal was not accepted for review, and costs were awarded to the state for the legal aid provided.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 5 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if a significant legal issue is raised in an abstract manner, and deprivation of the right to defense requires proof that the party was unable to participate in the proceedings due to court or opposing party fault.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 15/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku Dyrektora […] Szpitala […] w G.przy uczestnictwie G. L. i Prokuratora Okręgowego w P.o przyjęcie do szpitala,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania G. L.od postanowienia Sądu Okręgowego w P.z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adw. J. K. od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w P.) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną uczestniczce G. L. w postępowaniu kasacyjnym. Uzasadnienie Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie:
1) występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zarzuciła nieważność postępowania przed sądem odwoławczym (art. 3989 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c.).Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia nie prowadzi do oceny o wystąpieniu wskazanych podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Zagadnienie prawne zostało sformułowane jako potrzeba „precyzyjnego wskazania przesłanek uzasadniających skierowanie na obserwację psychiatryczną, w szczególności potrzeba określenia kryteriów pozwalających na uznanie określonego zachowania jako zagrażającego bezpośrednio własnemu życiu lub zdrowiu i życiu innych osób w kontekście zaburzeń psychicznych wywołujących wątpliwość co do istnienia choroby psychicznej".
W dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że powołanie przesłanki z pkt 1 § 1 art. 3989 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt V CSK 75/06, niepubl.). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści konkretnego przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (por. postanowienia SN: z dnia 4 lutego 2000 r., sygn. akt II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147; z dnia 10 maja 2000 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
Wyraźnie zatem widać, że zagadnienia prawnego skarżąca w skardze kasacyjnej nie przedstawiła.Nie ma też podstaw do zaakceptowania poglądu o nieważności postępowania przed Sądem odwoławczym wywołanej, jak podnosi się w skardze, pozbawieniem skarżącej możności obrony jej praw przez nieodroczenie rozprawy apelacyjnej w dniu 2 marca 2012 r., mimo przedłożenia przez skarżąca zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego.W judykaturze wyjaśniono, iż pozbawienie strony możności obrony jej praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. ma miejsce, gdy na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, strona nie mogła i faktycznie nie brała udziału w całym postępowaniu lub jego istotnej części, gdy w postępowaniu sądowym całkowicie pozbawiono stronę, wbrew jej woli, możności podejmowania lub świadomego zaniechania czynności procesowych zmierzających do ochrony jej sfery prawnej, (por. wyrok SN z dnia 17 stycznia 2003 r., I CK 166/02, wyrok SN z dnia 17 października 2003 r., IV CK 76/02, wyrok SN z dnia 9 stycznia 2001 r., II CKN 1211/00, postanowienie SN z dnia 4 listopada 2010 r., IV CSK 181/10, postanowienie SN z dnia 6 maja 2003 r., I CZ 43/03).
W rozpoznawanej sprawie prawo skarżącej do obrony w tym znaczeniu, nie zostało naruszone.W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżąca była w postępowaniu reprezentowana przez ustanowionego przez sąd pełnomocnika. Wniosek tego pełnomocnika o odroczenie rozprawy apelacyjnej w dniu 2 marca 2012 r. z powodu usprawiedliwionej chorobą nieobecności skarżącej, Sąd odwoławczy istotnie oddalił, jednakże rozprawa w tym dniu została odroczona, celem przeprowadzenia przez sąd dowodów w postaci zeznań świadków. Kolejna rozprawa apelacyjna miała miejsce w dniu 7 sierpnia 2012 r., skarżąca nie stawiła się, była jednak, jak uprzednio, reprezentowana przez pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy nie można zasadnie twierdzić, że doszło do pozbawienia skarżącej możności obrony jej praw z powodu nieodroczenia rozprawy w dniu 2 marca 2012 r.Ponadto, nie ma uzasadnionej podstawy do wnioskowania, że oddalenie wniosków dowodowych przesądza o pozbawieniu strony możności jej prawa nawe w sytuacji gdy oddalenie tych wniosków było niezgodne z przepisami k.p.c. (por. wyroki SN z dnia 8 lipca 2011 r. IV CSK 603/10; z dnia 23 lutego 2001 r. II CKN 395/00, niepubl.). Niezgodne z przepisami k.p.c. oddalenie wniosków dowodowych może uzasadniać podstawę kasacyjną z art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarga kasacyjna do tej podstawy nie odwołuje się.Zważywszy na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego należnych ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 13 ust.4 pkt 1 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). awjw