Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and overbroad scope of appeal.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the legal issue raised did not meet the threshold for Supreme Court review. The appellant argued that liability principles under the Property Law and Civil Procedure Code should be cumulatively applied, while the respondent claimed the appeal scope was improperly defined. The court determined the issue was already settled by prior precedent and fell outside the specific scope of the appealed judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists that requires interpretation of laws raising serious doubts or causing divergent case law, and the appeal must be limited to the scope of the challenged judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 148/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. G.przeciwko Gminie M. i Skarbowi Państwa - Wojewodzie […]o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powódka Z. G. wniosła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 września 2012 r. Zgodnie z treścią tej części skargi kasacyjnej, która stanowi jej element konstrukcyjny określony w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. powódka zaskarżyła wymieniony wyrok jedynie w części tj. co do jego punktu I, w zakresie w jakim Sąd II instancji zmienił wyrok Sądu Okręgowego i oddalił powództwo w stosunku do pozwanej Gminy M. oraz co do punktu I podpunktu 1 w całości. Powódka wniosła jednocześnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II lub I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 391.312,50 zł z ustawowymi odsetkami oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego przed wszystkimi instancjami i Sądem Najwyższym.
Zawarty w skardze wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania został oparty o dwie przesłanki tj. istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność orzecznictwa.Wskazane w skardze zagadnienie prawne sprowadzało się do odpowiedzi, czy odpowiedzialność za delikt z art. 136 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami znosi odpowiedzialność za delikt, o którym mowa w art. 160 § 1 k.p.a. związany z wydaniem decyzji wywłaszczeniowej, przerywając związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy pierwszym deliktem a szkodą, czy, jak w ocenie skarżącej, podstawy odpowiedzialności kumulują się i wzajemnie nie wykluczają.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana Gmina M. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na swoją rzecz od powódki kosztów postępowania kasacyjnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Skarb Państwa podniósł, że powódka w punkcie I skargi kasacyjnej określiła zakres zaskarżenia nie obejmując nim rozstrzygnięć dotyczących Skarbu Państwa.
Poza tym pozwany Skarb Państwa wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa od powódki kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Według art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W orzecznictwie przyjmuje się, że wywodzone we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istotne zagadnienie prawne powinno mieć znaczenie nie tylko dla rozwoju nauki prawa i orzecznictwa, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, na tle której zostało sformułowane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, niepubl.).W związku z tym trzeba zważyć, że wskazane w skardze zagadnienie wykracza poza zakres określonego w skardze zaskarżenia wyroku Sądu drugiej instancji.Odnosząc się do powołanej przez skarżącą rozbieżności w orzecznictwie trzeba podnieść że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd w danej kwestii, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, niepubl.).
Opisana przez skarżącą rozbieżność orzecznictwa została rozstrzygnięta w uchwale składu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 r. (III CZP 99/06, publ. w OSNC 2007/6/79, Biul.SN 2006/12/6). Od czasu wydania w/w uchwały orzecznictwo w interesującym dla niniejszej sprawy zakresie pozostaje jednolite.Sąd Najwyższy nie dostrzegł z urzędu uchybień przemawiających za nieważnością postępowania.Mając wszystko powyższe na uwadze, na podstawie art. art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. a contrario, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.O kosztach Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 102 k.p.c. uznając, że występuje szczególnie uzasadniony wypadek związany z sytuacją materialną powódki oraz podstawą faktyczną roszczenia skierowanego przeciwko Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego. awjw