Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding interest in litigation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that no significant legal issue existed to warrant review. The plaintiff argued that the lower court's failure to examine the interest in litigation constituted a failure to address the case's essence, but the court found this argument unpersuasive. The decision established that the absence of a proven interest in litigation results in the dismissal of the claim rather than a failure to adjudicate the case's substance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as mere disagreement on whether a lower court failed to examine a prerequisite like interest in litigation does not constitute such an issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 147/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa H. D. przeciwko H. P.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt XV Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adw. R. H. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w P.) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1- 4 k.p.c.). W sprawie nie występują podstawy pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że powódka powołała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
To zagadnienie, zdaniem powódki, wyraża się potrzebą rozstrzygnięcia, czy całkowite pominięcie przez sąd pierwszej instancji badania interesu prawnego do wystąpienia z powództwem na podstawie art. 189 k.p.c. stanowi nierozpoznanie istoty sprawy oraz potrzebą wyznaczenia przesłanek, którymi powinien kierować się są odwoławczy rozstrzygając o fakultatywnym wydaniu wyroku reformatoryjnego bądź kasatoryjnego na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w przypadku stwierdzenia nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy. Tak ujęte wątpliwości powódki nie pozwalają na wniosek, że w sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a więc z zagadnieniem, które ma znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, nie publ.).
Nie budzi wątpliwości, że interes prawny stanowi materialnoprawną przesłankę powództwa ustalającego istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego, a więc przesądza w takim procesie o legitymacji czynnej powoda. Oznacza to, że to powód wytaczając powództwo ma obowiązek wykazać istnienie swego interesu prawnego w domaganiu się ochrony prawnej na podstawie tego przepisu. Zaniechanie przez powoda wykazania interesu prawnego nie nakłada na sąd obowiązku badania tej przesłanki z urzędu. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca przed sądem pierwszej instancji w ogóle nie dowodziła tej przesłanki, co dostrzegł sąd odwoławczy.
Brak wykazania interesu prawnego zawsze skutkuje merytorycznym rozstrzygnięciem w postaci oddalenia powództwa i nie mamy wówczas do czynienia z nierozpoznaniem istoty sprawy. Podjęcie w sprawie przez sąd drugiej instancji próby oceny przyczyn, dla których powódka, spadkobierczyni zbywcy – w drodze czynności prawnej uważanej przez nią za nieważną – udziału w nieruchomości, poszukuje ochrony prawnej w tym właśnie trybie, mieściło się w kompetencjach tego sądu. O tej zaś ocenie przesądziły wynikające z akt sprawy okoliczności a wskazanie na właściwy środek ochrony, jakim, w ustalonych okolicznościach, powinno być powództwo z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece pozostaje w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego.
Z przedstawionych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu pełnomocnika powódki orzeczono na podstawie § 6 pkt 6 w związku z § 13 ust. 4 pkt 1, § 19 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). db