Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling lack of standing does not invalidate proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the defendant's cassation appeal, ruling that the procedural defect claimed did not justify overturning the lower court's decision. The defendant argued that the plaintiff lacked standing due to an alleged failure to properly transfer the claim and a lack of bankruptcy registration, which they contended rendered the entire proceedings void. The court rejected these arguments, clarifying that lack of standing affects the case outcome rather than the validity of the process, and that the appeal failed to meet the high threshold for obvious merit.
Legislator headnote
AI generatedart. 379 pkt 2 k.p.c.; art. 379 pkt 3 k.p.c.; art. 3989 § 1 k.p.c.: A lack of procedural standing or a non-ongoing bankruptcy proceeding does not constitute a ground for invalidating the proceedings, and an appeal must demonstrate a qualified and obvious violation of law to be accepted.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 141/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa A.C. przeciwko W. z siedzibą w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt I AGa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana W. w W. w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 listopada 2018 r., którym oddalona została jej apelacja od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 kwietnia 2017 r. uwzględniającego w całości powództwo A.C. o zapłatę, uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nieważnością postępowania. Odwołała się w tym zakresie do podstawy skargi obejmującej zarzuty naruszenia przepisów postępowania: „art. 379 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 509 i 498 k.c. oraz art. 61 i 65 k.c. poprzez błędne uznanie, że doszło do skutecznego przeniesienia wierzytelności na rzecz powoda w braku jej oznaczenia zgodnie z regulacją zawartą w § 1 ust. 3 umowy cesji z dnia 28 listopada 2013 r. - zał. do pozwu, a nadto potrącenia objętej w/w umową cesji wierzytelności z wierzytelnością K.
SA - cedenta zgodnie z oświadczeniem zawartym w piśmie K. SA z dnia 05.02.2014 r. skierowanym do cesjonariusza i pozwanej (…). Powyższy stan skutkuje brakiem zdolności procesowej powoda - brak legitymacji czynnej, zaś po stronie pozwanej występuje brak legitymacji procesowej biernej. Nieważność postępowania w sprawie występuje też na podstawie art. 379 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. wobec nie uznania przez Syndyka w sprawie ozn. sygn. akt: XII GUp (…) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. żadnych wierzytelności zgłoszonych przez powoda, w tym objętej pozwem i umową cesji wierzytelności z dnia 28.11.2013 r. i występowania w tym zakresie stanu powagi rzeczy osądzonej”.
Skarżąca uzasadniła ponadto swój wniosek oczywistą zasadnością skargi, odwołując się w tym zakresie do swych wywodów na temat nieważności postępowania i dodatkowo wskazała na oczywiste - jej zdaniem - naruszenie przepisów art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. polegające na nierozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów apelacyjnych i nierzetelnej ich ocenie.W odpowiedzi na skargę powód wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Skarżąca nieskutecznie powołała się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., a zatem na nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze też pod rozwagę z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Powołanie przez skarżącą przesłanki nieważności postępowania przewidzianej w art. 379 pkt 2 k.p.c. k.p.c. można traktować jedynie w kategoriach nieporozumienia, będącego wynikiem błędnego utożsamienia zdolności procesowej, której brak pociąga za sobą nieważność postępowania z legitymacją procesową (czynną lub bierną), której brak nie powoduje nieważności postępowania, lecz wpływa na wynik sprawy.
Nietrafnie też skarżąca powołała się na powagę rzeczy osądzonej (art. 379 pkt 3 k.p.c.). Okoliczność, że w postępowaniu upadłościowym wierzyciel (powód) zgłosił swoją wierzytelność i doszło do rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie stanowi przeszkody do jej dochodzenia w procesie, gdyż postępowanie to nie stanowi sprawy w toku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., V CSK 74/05, niepubl. i postanowienie tego Sądu z dnia 25 listopada 2019 r., II CNP 48/09, niepubl.). Należy dodać, że powaga rzeczy osądzonej może wystąpić w przypadku tożsamości podmiotów występujących w różnych sprawach (art. 379 pkt 3 w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.), która tu nie zachodziła.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., strona skarżąca powinna przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Wymaganie to nie zostało spełnione. Odwołanie się do wywodów na temat nieważności postępowania, stanowiącej odrębną przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej, było tyleż chybione formalnie, co merytorycznie nieuzasadnione. W pozostałym zakresie skarżąca ograniczyła się do wyrażenia własnego przekonania, że orzeczenie „w sposób oczywisty narusza też przepisy postępowania tj. art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c.”, co nie tylko nie zostało właściwie uzasadnione, ale nie mogło odnieść skutku z tej przyczyny, że wymienione przepisy nie zostały objęte podstawami skargi kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzekając stosownie do art. 98 § 1 i 3 i art. 99 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.as]jw