Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious error in civil debt case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to admit the cassation appeal for review and ordered the defendants to pay the plaintiff 2,700 PLN in costs. Although the appellant claimed a significant legal issue existed regarding the interpretation of a general clause and statute of limitations, the Court found these arguments lacked sufficient legal reasoning to challenge the lower court's established precedent. The Court determined that the appealed judgment was not obviously erroneous and that the appellant failed to demonstrate how the lower court's interpretation deviated from the dominant judicial trend.
Legislator headnote
AI generatedart. 398 § 1 k.p.c.; art. 398 § 2 k.p.c.; art. 398 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.; art. 207 § 3 k.c.: A cassation appeal is only admitted if it raises a significant legal issue or constitutes an obvious error, requiring the appellant to prove the lower court's decision contradicts established jurisprudence or basic legal principles.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 141/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa Gminy Miasto S.przeciwko R. K. i M. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanych na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 § 1 k.p.c.). Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Choć skarżący powołali się na istotne zagadnienie prawne, a nawet na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.), to nie występują te przesłanki przyjęcia jej do rozpoznaniaIstotnym zagadnieniem prawnym w omawianym znaczeniu jest taki problem z zakresu wykładni lub stosowania prawa, który ma znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepublikowane).
Powołanie się na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych na gruncie przytoczonych przepisów prawa, na tle których ono powstało. Poza tym skarżący powinien wykazać, że zagadnienie to jest istotne dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego : z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).
Wskazane w skardze kasacyjnej kwestie nie mają bezpośredniego wpływu na wynik sprawy. Sąd Najwyższy w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 25 sierpnia 2011 r. w ramach rozważań prawnych wyraźnie wskazał na brak przesłanek wyłączających zobowiązanie pozwanych do zwrotu zwaloryzowanej kwoty, równej udzielonej im bonifikacie i w związku z tym za bezprzedmiotową uznał kwestię wykładni art. 68 ust 2 u.g.n. Zakwestionował w tym wyroku zastosowanie przez Sądy meriti art. 5 k.c. Po dokonaniu rozważań doszedł do wniosku, że odmowa udzielenia ochrony prawnej na podstawie tej klauzuli generalnej, musi być uzasadniona istnieniem okoliczności rażących i nieakceptowanych w świetle powszechnie uznawanych w społeczeństwie wartości, których w sprawie się nie dopatrzył.
Sądy były związane tą wykładnią, a nadto nie można było oprzeć obecnej skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z tą wykładnią (art. 39820 k.p.c.).Wprawdzie zarzut przedawnienia roszczenia został zgłoszony przed Sądem pierwszej instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy, w piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2012 r., ale Sąd Okręgowy go nie uwzględnił stosując do wszystkich spóźnionych zarzutów art. 207 § 3 w poprzednim brzmieniu (prekluzja). Skoro Sąd drugiej instancji nie zakwestionował stosowania w sprawie tego unormowania (por k. 17 uzasadnienia), to aby zarzuty te mogły być obecnie uwzględnione skarżący w skardze kasacyjnej musieliby powołać art. 207 § 3 w poprzednim brzmieniu, czego nie uczynili.Poza tym podniesione w skardze jako zagadnienia kwestie nie zawierają wystarczającej argumentacji jurydycznej mogącej prowadzić do odmiennych ocen prawnych, tj. nie uwzględniają znacznej części judykatury por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2012 r., III CZP 4/12, OSNC 2012, nr 10, poz. 116 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2012 r., II CSK 294/11, OSNC 2012, nr 9, poz. 651 ze zm.).
Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). Skarżący powołujący się na tę przesłankę ma obowiązek przedstawienia, na jakiej podstawie swoje twierdzenie opiera i które z przepisów zostały naruszone w sposób kwalifikowany.
Konieczne jest zatem przedstawienie takich zarzutów, które wskazują na oczywiste i rażące naruszenie przez sąd zasad orzekania w demokratycznym państwie prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., I CSK 126/09, niepublikowane).W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Nie można uznać skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną, jeżeli zaskarżone orzeczenie jest oparte na wykładni i zastosowaniu prawa opartych na dominującym nurcie orzecznictwa Sądu Najwyższego.
Poza tym nie można z przesłanką określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem, gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie może być oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepublikowane).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). awjw